82 OVER HET FIJNERE ZAMENSTEL EN DE 
ik in de medulla oblongata de gangliëncellen in de kernen van den hypoglossus; 
en ook ten deele, schoon niet zoo menigvuldig, in die van den accessorius, 
bruin zwartachtig gedegenereerd, zoodat ik eerst meende kleine bloedstippen 
te ontwaren. Bij naauwkeuriger onderzoek echter bleek het, hetgeen ook Prof. 
Nasse uit Giessen, die toevallig bij mij was, erkende, dat het gedegenereerde 
gangliëncellen waren. Aan velen kon men nog het uitwendig neurilema, het- 
geen in de draden overging, duidelijk herkennen; tusschen deze donkere gan- 
gliëneellen, die geheel met korrelig zeer donker brain pigment schenen 
opgevuld, kon men eenige meer ligt gekleurd, en andere gezonde ontdek- 
ken. Inde overige medulla en in de corpora olivaria, waren dergelijke zie- 
kelijke gangliëncellen niet aanwezig; de kleur was veel donkerder dan wel 
bij zeer oude menschen soms voorkomt, en zij waren hiermede geheel opge- 
vuld. fier was dus het stamelen en moeielijk slikken waarschijnlijk ont- 
staan door ziekte van de gangliëncellen in de kernen van den: hypoglossus 
en accessorius; daar echter niet alle gangliëncellen gedegenereerd waren, was 
de verlamming niet volkomen. Niet altijd zit dus de oorzaak hiervan im de 
corpora olivaria: bij gedeeltelijke verstoring der kernen van den hypoglossus en 
accessorius moet echter het effect hetzelfde zijn, daar de corpora olivaria in 
dit geval deze niet tot werkzaamheid kunnen opwekken. De uitspraak van 
Pirer Junror, dat bij stamelen van manie, de corpora olivaria steeds zouden 
gedegenereerd zijn, die wij boven hebben vermeld, is dus niet juist *. 
Misschien kan men tot de centrale oorzaken in de groote hersenen en cor- 
pora striata eene waarneming brengen, door Anprar medegedeeld, van eene 
bejaarde vrouw, die ten gevolge van eene beroerte de spraak had verloren 
met volkomen behoud der verstandelijke vermogens. Er was bij haar alleen 
* Deze ziekelijk aangedane plaatsen kunnen zeer beperkt zijn. — Merkwaardig is in dit opzigt 
een geval door Dr. Pantuer medegedeeld, van een jongen van 12 jaren, die ten gevolge eener he- 
vige gemoedsaandoening plotselings zijne spraak en stem verloren had, hoezeer hij alle bewegingen 
der tong en van de lippen regelmatig en volgens alle mogelijke rigtingen maken kon ; ook de slikking 
en ademhaling waren geheel onbelemmerd. — Tedere poging echter om te spreken bragt terstond 
krampen te weeg in de door den nervus hypoglossus bestuurde spieren van het strottenhoofd, in de 
sterno- en hyothyreoidei en-de sternohyoidei, — Door deze deelen met de hand te drukken, wer- 
den de krampen terstond bedwongen en de spraak hersteld. Zie Geneesk. Courant van den 16den 
Dee. 1855, N°. 50, overgenomen. uit de Duitsche Klinick. 
Hieruit blijkt, dat de groep gangliëncellen van. den n. bypoglossus, die tot de bewegingen der 
tong dienen, ongestoord waren, de centra echter, waardoor de bilaterale combinatiën voor de spraak 
en stem worden bestuurd, waren ziekelijk aangedaan, die voor de slikking- en ademhaling gezond. 
