C 6 4 ) 



klimmcn , en zich rondom als ophoopen , zoo dat de oppervlakte in 

 het midden eenigzins hoi wordt, integendeel zal de kwik den rand 

 fchijnen te vlieden, en zich in het midden tot eene eenigzins bolronde 

 oppervlakte opheffen. 



Men heeft hierin twee tegengeftelde krachten, eene aantrekkende 

 en eene terugftoorende , gemeend te vinden. Maar gelijk het nat ma- 

 ken en nat worden klaarblijkeliik de aantrekking tusfchen het ligchaam 

 en de vlociftof bewijst, zoo is integendeel de waargenomene vlieding 

 der vloeiftof in de andere gevallen flechts terugftooting in fchijn, doch 

 inderdaad aantrekking; die men negatif zou kunnen noemen In het 

 eerfte geval toch , is de aantrekking tusfchen het vaste ligchaam en de 

 vloeiftof grooter, dan tusfchen de deelen der vloeiftof onder elkander: 

 daarom maakt het water door aankleving nat, en loopt zelfs tegen 

 den rand op, de naaste waterdeelen derwaarts medevoerende. In 

 het t\veede geval, de fchijnbare terugftooting namelljk, is de aantrek. 

 king tusfchen de deelen der vloeiftof onderling grooter, dan tusfchen 

 deze en het vaste ligchaam. Daarom hecht het water niet aan de 

 kaars, de kwik aan het ingedompeld glas; ja de kwikdeelen , elkander 

 als medeflepende , worden daardoor van den rand van het glas afgetrok- 

 ken, en naar het midden opgevoerd. Zij kunnen nu aan het glas niet 

 hechten , veel min tegen hetzelve opklimmen , omdat eene mindere 

 kracht eene grootere niet kan opwegen. Het is daarom ook, dat tot 

 goede barometers de wijde buizen de beste ziin. 



De verfchijnfelen waarmede wij ons tot dus verre bezig hidden, 

 toonen ons de aantrekkende kracht in de onmiddellyke of bijna on- 

 middellijke aanraking van de kleinfte deelen der ligchamen en vloei- 

 ftoffen , zoo lang die kleinfte deelen van denzelfden aard blijven , dee- 

 Icn die gezamenlijk het ligchaam uitmaken, panes integrants* cor- 

 porum. En deze aantrekking noemt men gewonelijk de phyfifche aan- 

 trek- 



