ovctfchot van her gewas eene menigte wol , doorvlochten met ftekels , 

 te voorfcliijn treedt. 



De Heer VAN MARUM datzelfde voortbrengrel in eene lang geftorven 

 plant uit zijne verzarneling opmerkende , heeft ook de aandaclit der 

 Klasfe bij dit zonderling verfchijnfel bepaald, en hetzelve als voorbeeld 

 doen dienen , hoe behoedzaam men in het afleiden van gevolgen behoort 

 te werk te gaan. Het fcheen bem immers , na dit verfchijnfel in alle 

 bijzonderheden te hebben nagegaan, dat in zulk een doode plant geen 

 eigenlijk voortbrengen van wol en ftekels plaats heeft ; m'aar dat , bij 

 het droogen en inkrirapen Van derzelver weeffel, het telkens op nieuw 

 te voorfchijn treden van dezelve afhangt van het losworden van enkele 

 gedeelten der in de plant zamengedrongen en opeengepakten wollige 

 (tof, die, door eigene veerkracht zich tot bollen van meer of mindere 

 grootte uitbreidende, van hare vroegere vereeniging losraakt en onder 

 den fchijn van nieuwe vormfels voortreedt. 



De Heer VAN MARUM heeft beloofd , deze zijne opmerking meer 

 ontwikkeld in gefchrift te brengen en aan de Klasfe mede te deelen. 

 Hetwelk door haar met verlangen wordt te gemoet gezien. 



' 



De Heer VAN MARUM deelde in November des jaars 1831 aan eene 

 Vergadering der Klasfe een mondeling verhaal mede van zijne pogingen , 

 om een gefchikt dampbad te verkrijgen , ter behandeling van Cholera- 

 lijders. Uit vele fchriften, in Duitschland, te Petersburg en elders in 

 het licht gegeven , gezien hebbende , dat men veel nut verwachtte en 

 meende ondervonden te hebben, wanneer de lijders in den aanvang der 

 ziekte fpoedig in een dampbad gefteld worden, trachtte hij kennis.tc 

 yerkrijgen van de dampbaden , tot dien tijd in gebruik , en zag onder 

 anderen te Leyden een' Engelfchen toeftel, die hem het meest doelmatig 

 voorkwam, om zeer gereedelijk een dampbad van genoegzame warmtc 



te 



