hout in den winter heeft , vergelijkt met die , welke daarin in den zo- 

 mer wordt waargenomen. Zij doet zich vooral kennen in de onder- 

 fcheidene zwaarte of digtheid, die hetzelfde hout in het eene en andere 

 faizoen te kennen geeft. Vele en naauvvkeurige proefnemingen hebben 

 hetzelve zonder uitzondering telkens doen kennen. 



KNIGHT bevond de verhouding der zwaarte van het winter tot die 

 van het zoraerhout als: 109. 5: 100,0. in eene andere proef als 111,5: 

 100,0. Het grootfte verfchil, dat DUHAMEL daaromtrent in zijne vele 

 proefnemingen heeft waargenomen , was , tusfchen hout in Januarij en 

 in Junij geveld, 114: 100. 



De oorzaak van zulk een aanmerkelijk verfchil laat zich ligt inzien , 

 vvanneer men niet alleen let op de meerdere uitzetting van alles door 

 de warmte in den zomer, maar vooral ook hierop, dat alsdan door de 

 gedurige en veelvuldige verdamping der fappen over de geheele opper- 

 vlakte der bladen geene aanhooping van vochten kan plaats hebben, 

 terwijl daarentegen reeds in het najaar , terwijl de werking der bladen 

 verflaauwt en ten laatfte geheel ophoudt , de oprijzing der fappen uit 

 den grond nog lang voortduurt , hetwelk eene meerdere opvulling van 

 fappen in den (lam moet ten gevolge hebben ; hierbij komt echter ook 

 nog verder , dat de boomfappcn tevens luchtvormige vloeiflofFen bevat- 

 ten , waarvan de hoeveelheid over het algmeen $ van den geheelen om- 

 vang of van het volume in het eikenhout bedraagt , doch die in het 

 voorjaar , tegen den tijd , waarop het lap begint te rijzen en de bladen 

 ontwikkeld worden , en voorts in den zomer aanmerkelijk meer dan in 

 den winter bedraagt. 



Een en ander is door de fraaije proefnemingen van den Graaf VON 

 RUMFORD ten duidelijkfte aangevvezen. 



Het lindenhout in Januarij geveld, bevattede 0,30 van zijn volume 

 aan lucht , doch in September geveld , 0,37 , en het lijdt wel geen twij- 

 fel , dat een ibortgelijk verfchil ook bij het eikenhout zal plaats hebben. 



Daar 



