( 82 ) 



gefchiedt door de organifche ligchamelijke krachten, maar dat de ziel 

 door hare werking de werking der ligchamelijke krachten opwekt , 

 zoodat dus de werkingen der ziel, welke op zich zelve intranfitif 

 zijn , voor de ligchamelijke krachten tot prikkels dienen , en in zoo 

 verre, maar ook alleen in die beteekeuis, tranfitif kunnen genoemd 

 worden. 



Gelijk dus een bepaalde warmtegraad de organifche krachten tot 

 werking opwekt, en deze door hare werkingen een levendig dier (het 

 kuiken) , alihans een organisch dierlijk ligchaam , voortbrengen , zoo 

 worden ook de organifche krachten van het ligchaam door de ziels- 

 krachten opgewekt , oin zekere ligchamelijke veranderingen en bewegin- 

 gen voort te brengen. Itnmers kunnen de meest ongelijkfoortige krach- 

 ten elkander tot werking opwekken. \Vanneer ons dus een LEIBNITZ , 

 een materialist of idealist tegenwerpt : Hoe kan de ziel , welke gij toch 

 ftelt , dat geheel ongelijkfoortig is met het ligcliaam , op het ligchaam 

 werken ? kunnen wij daarop wederkeerig de vragen voorllellen : Hoe 

 kan de warmte , welke toch geheel ongelijkfoortig is met de organifche 

 krachten , deze krachten opwekken ? Hoe kan de vochtige aarde de 

 organifche krachten in den eikel opwekken , zoodat hierdoor een hooge 

 eikenboom in den loop des tijcls ontflaat? VVaarom zoti men dus niet 

 een foortgelijk verband tusfchen de zielskrachten en dc ligchamelijke 

 organifche krachten kunnen ftellen? 



Indien deze voorftelling van wederkeerige werking der krachten ge- 

 grond is , dan kunnen wij hier , als het ware , eene voortgaande 

 reeks van prikkels aannemen. De zielskrachten werken als prikkels 

 meer onmiddellijk welligt op de herfenen, de werkingen der herfenen als 

 prikkels op de zenuwen , de werkingen der zenuwen als prikkels op 

 de fpieren, en zoo ontflaan de bewegingen des ligchaams, welke wij 

 als voortgebragt door de ziel befchouwen. 



De 



