( 95 ) 



Men zegt : de magneet heefc aan de (lalen ftaaf magneetkracht mede- 

 gedeeld , of de kracht van den magneet is tot de ftaaf overgegaan." 



Dit is een zeer oneigenlijk gezegde. Kracht is toch geene ftof , noch 

 een wezen , noch een ligchaam , of onftoffelijk , gelijk de ziel j zij is 

 Moot eene hoedanigheid van een zelfftandig wezen. Hoe kan dus de- 

 zelve medegedeeld worden ? hoe uit het eene ligchaam in een ander 

 ligchaam overgaau? Ook zieu vvij , dat door het ftrijken. de kracht van 

 den magneet nfet vermindcrd is, en er dus geen overgang plaats heeft. 



Andere nemen eene vloeiftof aan , welke den magneet omringt , die 

 door het ftrijken in eene zekere beweging gebragt wordt. Hier zijn de 

 verklaringen zeer vcrfchillende , doch bij alle wordt eene hypothetifche 

 ftof en beweging aangenomen , terwijl de vraag : hoe komt die ftof in 

 zoodanig eene beweging , die voldoende is ter verklaring van deze ver- 

 fchijnfelen en veranderingen , geheel niet beantwoord wordt. Deze hy- 

 pothefen misfen analogic en waarfchijnlijkheid , en brengen ons niet verder. 



Mij dunkt de eenvoudiglte , op de analogic fteunende , voorftelling , 

 welke wij ons van deze werking kunnen maken , is de navolgende: 



De magneet toont eene zekere foort van werking , welke wij magne- 

 tifche aantrekldug, afltoting, polariteit, noemen , weshalve wij aan 

 denzelven eene magnetifche kracht toefchrijven, dat is, een vermogen, 

 om zoodanige werkingen voort te brengen. De ftalen llaaf toonde die 

 werking niet , waaruit evenwel niet volgt , dat zij die magnetifche 

 kracht niet bezat. In het verfche ei is organifche kracht , doch 

 dezelve wordt eerst door eenen zekcven graad van warmte opgewekt of 

 in werking gebragt; zonder die warmte is er geene organifche wer- 

 king. 



Zoo kunnen wij ook de werking der ftalen ftaaf befchouwen. Na- 

 dat zij door den magneet op eene bepaalde wijze geftreken is , vertoont 

 zij ook magnetifche werking. In de flalen ftaaf zelve kunnen de zin- 



tui- 



