( 40 ) 



FAOJAS DE SAINT FOND ten minfte , die den St. Pietersberg in 1795 

 bezocht en daarna de eerfte befchrijving van denzelven in her liclit gaf , 

 maakt geene melding van den Kaberg of deszelfs fosfilien ; evenmin 

 wordt hierover gefproken in de Hollandfche uitgave van dat werk. 



Hoezeer de grondfteen der beide bergen gehouden wordt te behooren 

 tot de krijtformatie , zijn zij geenszins van volkomen gelijken aard en , 

 kunnen de voorname dierlijke fosfilien , die in elk derzelven worden 

 aangetroffen , geenszins tot een en hetzelfde tijdvak gebragt worden. 

 De fteenftof van den St. Pietersberg is van eene bleeke of hoogere 

 gele kleur, vveinig zamenhangend en met ourzand gemengd; die van den 

 Kaberg daarentegen is wit , vast en meer zuiver krijtaardig. 



In den St. Pietersberg komen overblijffelen voor van dieren, wier 

 gelijken in de tegenvvoordige dierlijke bevolking van onzen aardbol niet 

 worden aangetroffen , zoo als het groote zoogenaamde Maastrichtfche 

 dier , de Mefofaurus , uit het geflacht der kruipende dieren. Buiten 

 dat hoogstmerkwaardig overblijffel der oude wereld leverde die berg 

 dus verre geene andere van grootere diergeflachten op , dan van een' 

 grooten zeefchildpad , en geenerhande overblijffelen van eenig zoogend 

 dier. 



Daarentegen bevat de Kaberg aanmerkelijke overblijffelen althans van 

 e'e'n zoogend dier, waarvan ook nog twee foorten in onderfcheidene 

 werelddeelen , Azia en Afrika^ leven, maar verfchaft in tegenoverftel- 

 ling deze berg niets van die twee zeefcliepfelen , welke den St. Pieters- 

 berg zoo zeer kenmerken , en zoo verre het tot L nu toe blijkt , er 

 uitfluitend aan eigen zijn. 



Ontwijfelbaar behooren de bedoelde overblijffelen in den Kaberg tot 

 den vroegften elephant. Bijna geheel gave, doch gansch verkalkte flag- 

 tanden , gelijk mede beenderen van denzelven , werden bij het graven 

 aan de Zuid-Willemwaart opgedolven. Gedeelten van gelijke tanden 



wer- 



