C 19 ) 



gadering over eenig onderwerp nit het gebied der Wetenschappen ontleend, 

 doch van algemeene strekking , te willen voordragen. 



De Heer MULDER, het spreekgestoelte beklimmende, droeg devolgende 

 Redevoering voor : 



MIJNE HEEREN , ZEER GEEERDE TOEHOORDERS ! 



Onder de middelen, die den mensch geschonken zijn, om de vermo- 

 gens van verstand en hart te doen ontluiken en te veredelen, bekleedt de 

 zigtbare wereld, met al wat haar-regelt en bestuurt, eene aanzienlijke plaats. 

 Hier worden de zinnen geboeid door de schoonste voorwcrpen en verscbijn- 

 selen ; daar wordt der zuivere verbeelding een ruim veld ontsloten ; ginds 

 eene bron van kennis geopend , die tot het opsporen van vvetten gelegen- 

 heid geeft, die het verstand opscherpt niet alleen, maar van het zigtbare 

 doet opklimmen tot het onzigtbare , en den Maker en Onderhouder van al 

 dat schoone , als de hoogste -wijsheid leert bewonde.ren en eerbiedigen. 



Wanneer wij de geschiedenis van het menschelijk geslacht raadplegen , 

 ontwaren wij in vroegere eeuwen slechts hier en daar bij sommige volken 

 eene neiging, om de voorwerpen, de geheimen en de wetten der Natuur te 

 leeren kennen. Hier werd die kennis omtrent geheel verwaarloosd , en van de 

 schoone Schepping weinig meer voordeel getrokken, dan ter vervulling van 

 behoeften, die de mensch met andere levende wezens gemeen heeft. Daar 

 zien wij slechts voordeel met die kennis beoogen , geheimen ontdekken , maar 

 met even veel zorg bewaren , om de onkundige nicnigte daardoor te verblin- 

 den en het verborgen oogmerk des te zekerder te bereiken. Elders zien wij , 

 als bij uitzondering, bij sommige volken een streven , om in de verordening 

 der stoffelijke wereld in te dringen , en den geest met reine kennis , daaruit 

 op te zamelen , te verrijken. Langen tijd bleef de Natuurkunde het eigen- 

 dom van eenige weinigen; men vreesde zelfs eenmaal haren invloed op 



C 2 de 



