COMMENTATIO A QUAESTIONEM JURIDIG/.M; 51 



<me declarat. Non enim serio illud praecipere poterat Plinius, ut qui libros recitare vel- 

 lent, et ipsi sanA rnente essent, et ne insanos convocarent amicos; verum facete Pauli 

 recitandi studium reprehendit; et quo melius res ipsi succedat, auditores convocare sua- 

 det, qui non, ut Javolenus, insani sint, i. e. qui non acumine mentis vitia perspicere 

 possmt. Hdc ratione si locus explicetur et Plinius caluvnniae ciilpd vacabit, et de Javo 

 leno non nisi id dicetur , quod cum optimi JCti laude facile componi possit. 



Epist. XIX. Plura docemur hac Epistola, quae ad juris historiani pertinent. Quum 

 in Senatu proximd vice comitia haberentur ad creandos magistratus, querelae motae stint 

 de candidatorum illicitis ad obtinendos honores artibus. Quare Senatus adraonuit 

 raagis, quam SCto decrevit, ne candidati convivarentur, ne mitterent munera, ne pe- 

 cunias deponerent. " Primum illud , libera etiam republica, vetitis artibus adnumeraba- 

 tur, quibus plebis animum candidati sibi conciliare studebant. Lege Tullia" , a Cicerone 

 latd , .vetabantur ii , qui honores petebant , homines passim et vulgo ad prandium invitare. 

 Largitionibus autem etmuncribus populi suffragia corrumpere, omnibus legibus de ambitu 

 prohibitum fuit, et legibus Baebid AemiM , A. U. 571 et Cornelia Fulvia A. U. 594 la- 

 tis, primum severae poenae contra largitores statutae sunt. Pccuniarum depositio, in 

 honorum petitionibus, aliud erat crimen ad effugiendas legum poenas inventum. Nimi- 

 rum candidatus, ne praesenti pecunia alicujus suffragium emisse argueretur, pactum fa- 

 ciebat cum uno pluribusve e plebe, quo certa pecuniae summa iis promittebatur, si 

 operft sud patrono optatus honos contigisset. Haec summa deponebatur apud sequestrem. 

 et post comitia, aut a candidate, si repulsam tulisset, recipiebatur , aut si res bene 

 successisset, sufFragatoribus dividebatur. Frequens mentio hujusmodi pactionis apud Ci- 

 ceronem occurrit. In iis etiam interprctes adhibtbantur , ii servi vel ministri died, per 

 quos talia pacta inducebantur. Vid. Ascon. Pedian. in prooemio Act. in Verrem c, ia. 

 Sigon. de Judiciis II. 30. Senatus igitur cum candidatorum nequitiam reprehendisset, 

 Homullus rem ulterius etiam persequendam duxit , et a Principe per Consules esse peten- 

 dum, ut huic ambitus licentiae mederetur. Trajanus autem (nam hunc significari credo), 

 ambitus lege, sumtus Candidatorum restrinxit (4.) i. e. sive oratione prius habitA 

 SCtum fieri curavit, sive proprid quddam constitutione sanxit, ut abstinerent candidati 

 a suffragiorum emtione et corruptione. Additum est novum praeceptum , ut quicunque 

 honores peterent , tertiam bonorum partem in bonis immobilibus haberent , sive quae solo 

 continebantur : fortasse etiam praeter rationes a Plinio allatas, ne tarn facile rem farni- 

 liarem in corrumpendis suffragiis dilapidare possent. 



Praeterea operae pretium est ad hunc locum animadvertere , minus recte eos statuere , 

 qui decent, post legem Juliam de ambitu , comitiis a Tiberio e Campo in Curiam transla- 

 tis, evanuisse omne ambitfls crimen. (vid. v. g. Hvinccc. Antiq. Jur. 17. 18. S 79 ) 

 quod conjecerunt, ducti verbis Modestini in 1. i. f. de leg. Julid ambittis. Verum qui- 

 <km est , eum diserte dicere , legem illam in Urbe hodie cessare j quia , " inquit , ad 



G 2 >, cu- 



