44 J'J. L. VAN DER BRUGGHEN 



H4c inprimis perfidid motus , Nepos Praetor postulavit , ut in Senatum Tuscilius in 

 troduceretur, et de eo extraordinaria cognitio haberetur. ( 3.) Crimen enim advocati , 

 qui causam deseruerat, quamvis proprie praevaricatio dici non posset, extraordinaria ta- 

 men cognhione pimiebatur. 1. I. I. ff. de praevaricat. Quum igitur inductus esset No- 

 minatus, (Epist. XIV. h. 1.) Vkentinorum testimonio adjutus , accusationem perfidiae 

 dihiere conatus est ( 13), quod tarn probabiliter fecit, ut censente Consule desig- 

 nate absolyeretur , quia non tarn fraude egisse videbatur , quam constantly caruisse ; 

 quare hoc praevaricationis criraine liberatus fuit. Eras tamen nnus, qui Nomination el 

 poena afficiendum censeret, ut in quinquennium ipsi advocatione interdieeretur; unde ap- 

 paret, quaenam vulgaris poena fuerit extraordinariae illius de advocatorum praevaricatio- 

 ne cognitionis r et quam deminuta jam turn fuerit causarum patronorutn antiqua libertas 

 et existimatio, ut peculiarem quandam advocationis artem publice profited censerentur, 

 cujus licentia ut dabatur, sic poenae nomine adimi poterat. Probe autem animadver- 

 tendum est, de e4 tantum Nominati accusatione actum fuisse, quod scil. causam dese- 

 ruisset: de accept! vero pecunia' sententia Consulis Afranii id tantum- statutum est, irt 

 earn Vicentinis restituere deberet ( 5. ) Nimirum SCto Neroniano , facto A. U. 808 , 

 postquam lege Cincid primum , dein SCto sub Augusto facto , causarum patronis ob 

 causas orandas pecuniam aecipere prorsus vetitum fuerat, sub Claudio vero Imperatore 

 SCtum , raodum huic rei adhibuerat , ut ad dena usque sestertia quis ob causas orandas 

 capere posset, SCto igitur illo Neroniano, auctore Tacito Annal. XIII. 5. cautum, ns 

 quis ob causam orandam mercede aut donis emeretur. Teste vero Sueionio in Nerone 17, 

 novus eo modus definitus est, ad quern capere liceret, ita ut Utigatores pro patrociniis 

 certain justamqiic merccdem solverent. Disputant de conciliatione horum locorum Ba- 

 chius Hist. Jur. III. I. 3. s.6. et Drss. delegib. Trajani p. 92. et interpreces Suetonii ad 

 hunc locum. Possit fortasse haec lis ita componi. Scil. verbis SCti, quae Tacitus me- 

 morat, non vetantur causarum patroni post oratam causam honorarium sive mercedera 

 aecipere, sed tantum mereede aut donis enii: discrimen autem maximum hk esse, apparet 

 ex SCto, cujus quaedam verba memorantur a Plinio in Ep. XXI. h. 1. Hoc etiam ve- 

 nire et emi advocationes vetabantur; quin imo jurare debebant litigantes ante editam actio- 

 nem , se nihil advocato dedisse , promisisse , cavisse. Eodem vero SCto permittebatur 

 advocate causd peract^ , pecuniae summam , decem millia nummum non excedentem , acci- 

 pere. Tacitus igitur illud tantum SCti Neroniani vetitiun memorat, de quo Claudiano 

 SCto non adlrac cautum fuerat , ne emerentur advocationes. Suetonius vero fortassa 

 ejusdem SCti aliud caput significavit, quo modus accipicndae mercedis, quern Claudius 

 constituerat , denuo- circumscribebatur , et quo negotits peractis certum honorarium ae- 

 cipere permittebatur. Difilcultas quaedam oriri adhuc posset ex iis , quae dicit Plin. in 

 % 8 in fin. h. Ep. , ubi felicem se praedicat , quod ab omni prorsus , non modo pactione , 

 dpno, munere, sed etiam xeniis, in causis agendis ubstinuerit, et in sequentibus- verbis 



de- 



