O R A T I O. 7 



steritatcm , Patri meo decedet, nee indecorum fuerit habendum, si non 

 raajorem in Academiae nostrae Annalibus locum invenerit, qtiam contigit 

 suppari suo WYTTENBACHIO ; scilicet itidem paucis diebus ante habendam , et a 

 Rectore diversae studiorum classis, orationem defuncto. 



Vivunt et omnes Academiae Curatores, Viri Illustres, et vivanl floreant- 

 qae diu, et eadem humanitate, benignitate, zelo, tarn patriae, doctrinisque 

 et literis in universum, quam Academiae speciatim nostrae prospicere per- 

 gant! Quorum Quinque-Virorum quamvis nunc terni simul habeant lilios 

 in hac Academia studiis strenuam operam navantes, non idco majore tamen 

 aliqua cura res Academicas promovcnt et impellunt : nam ncque locus foret 

 ulli accession!; nee sibi suisque, sed liberali et integro patriae, literarum , 

 Palladisque Leidensis amore tutandam hanc ornandamque rcceperunt. 

 Multum tamen debemus D'ESCURII nostri iiliis, quorum praccipue causa, re* 

 lict gratissima sede Hagana, domum suam tantisper hue transtulit: quo 

 teste, judice, fautore studiorum laborumque nostrorum nobis placemus atque 

 gratulamur, qui vanam spernentes jactationem cum aliorum dctrectatione 

 conjunctam, penitius inspici gaudemus ct boni esse malumus quam videri. 

 In praesentis autem Nobilissimi simul doctissimique Viri laudes excurrere , nee 

 me sinit vera humanitas Viri et dedignatio fastus , pulcerrimum virtutum illius 

 ornamentum ; et in omnium manibus et ore versatur victurum illud opus, 

 quo casto cultoque sermone miriticam eruditionis copiam opportune promcns 

 et ornans, dum dilectam tantum patriam, literasque et artes cogitat, ast 

 eadem opera simul ipse sibi laudis gloriaeque statuit monumentum. 



Proximis autem hisce diebus vivere desiit vir optimus , seuex venerandus , 

 JACOBUS DE FREMERY, qui Collegio Curatorum hujus Academiae quondam per 

 complurcs annos fuit ab Actisj donee ingravescentibus simul annis nego- 

 liisquesuis, honestam flagitavit obtinuit^ue missioncm. Non potui tamen, 

 quin verbo saltern memorarem Virum , quern annis quidem gravem, sed 

 vegetum adliuc et industrium et indefcssum, defunctum luget non tantum 

 digna doctaque quam reliquit soboles , sed lugent omnes boni. Habet au- 

 tem digna soboles optimi parentis eadem quibus ego me, ipso hoc praece- 

 dentis anni die, conso.'ari debai, sed et potui: non suae tantum familiae , 

 sed civibus gratum et honorat'im omnibus, ad senectutem usque vixisse, 

 nunc autem humana sorte superiore.u nostris non indigere neque frui lacry- 



mis, 



