S 6 J. J. L. VAN DER BRUGGHEN 



men illud reverb extitisse potuit : quod argumento Epist. IX. L. II. credere ma* 

 lumus. 



Ep. XXIX. S 2 & ecc Lidnius Nepos , accr et forth vir, mulctam etiam dtxit Sena- 

 tori. Monet Plinius Voconium Romanum , ut Romam veniat ad judicafidas causas gra- 

 viores , de quibus proxime coram' Praetore ageretur. Atque ut eum efficacius etiam hojr- 

 tetur, narrat Praetorem Licinium Nepotem Senator!, qui Judicis munus abnuerat, mulctam 

 dixisse. Docemur igitur h. 1. Praetores potuisse mulctd coercere eos, qui sud vice, aut 

 quum a partibus electt essent, judicare recusarent, quamvis hoc non certd lege cautum et 

 tempore Plinii obsoletum, a Licinio turn demum reductum fuisse, conficias ex 5 3. huj. 

 Epist. Verum mulcta haec indici noh poterat, nisi ab Urbe abesset, qui judicare debe- 

 bat: nam qui aderat et excusationem justatn non habebat, etiam invitus pignoribus captis 

 judicare cogebatur: /.'is. S 2. ff. de vacat. et excus. mun. Cernitur etiam in h^c 

 Epistola ingens, hoc quoque tempore, Senatfls auctoritas: cum enim Praetor Senator' 

 mulctam dixisset, is apud Senatum questus est et precatus , ut haec sibi remitteretur. 

 Et Scnatus non qui'dem Praetoris decretum resci'dit scd tamcn poenae quam dixerat 



veniam cojicessit. 

 c 



, - 



1 ' ! " 



' - -r- 



EPISTOLARUM LIBER QUINTUS. 



- , 



PARS P R I 51 A. 



- 



- 



ANT1QUITAS, H I S T R. I A J U R I.S , VE.RBORUM S I G N I F I G A T I 0. 



E 



!pist. I. S 2. Curianus jilitis orabat , ut sibi donarem portionem mtam, sequc praeju* 

 dicio servarem: eandern tacit & conventions salvam mi/ii pollicebattir. Assudius Curianus, 

 homo dives et orbus , a matre Pomponid Gratilljl testauiento exheredatus erat, quae Pli- 

 nium et alios quosdam heredes scripserat. Curianus autem hereditate matris non qui- 

 dem indigebat; sed ne judicio defunctae turpiter notatus videretur, et querelam tamen 

 inofficiosi, propter conscientiam male de matre meritorum, movere vix ausus-, Plinium 

 convenit, eumque precatus est, ut sibi portionem suam hereditariam donaret, sperans 

 fore , ut si homines viderent eum a Plinio. eo honore esse habitum, confidereiit a. ma- 

 tre inique esse exheredatum : simul promittebat, se portionem, quam accepisset^ Pli- 

 nio esse restituturum. Is vero recte objecit , turn alia , turn haec , donationem illam non 



pos- 



