30 J. J. L. VAN DER. BRUGGHEN 



omnibus parvis mtinusculis, quae non tarn pretii ipsius causA, qum ad amicum et grt- 

 turn tcstificandum aniraum dabantur. 



Sic noster V. 14^ 8. se ipsura beotum dicit, quod in advocatione non mode pactione^ 

 dotio, munere, verum etiam Xeniis absiintterit. Ex eo verborum ordine optime perspi- 

 citur paucitas eorum donorum , quae Xenia dicebantur : ea igitur accipere Proconsuli li- 

 ebat 



Discrimen autem inter donum et munuf notat Ulpianus /. 194 et 314. ff. de verb* agnif. 

 Jbi docetur donum esse generis appellationem omnis rei qune datur , munus vero specialem 

 denornmationem rei quae ob certam causaui , propter diem mtalitium , vel Saturnalia , vel 

 siinilem opportunitatem datur. Haec etiam strcnae dicuntur, et teste Suet, in Aug. 57. 

 CaJig. 49 , Principi Calendis Jantiariis dari solebant , et saepe ad immensas prcuniaa 

 sutnmas crescebant. Bassus autem repetundarum reus factus, in eo excusationetn quae- 

 rebat , quod munuscuk tantum natali suo die, aut Saturnalibus accepisset: hoc ipsuffi 

 lege vetitum erat. 



Denique quartatn speciem enumeravimus eorum donorum , quae ad vitam qnotidianam 

 pertinent, ducti verbis Ulpiani hi diet. /. 6. 3 in fin. ubi diserte inter haec et Xeniola 

 discrimen notatur. Offerebantur scil. a provincialibus etiam varia escalenta et poeulenta 

 niagistratibus , ut poma , rari fructus, delicati cibi , conditnenta, aromata, vina eximia; 

 haec peculiarem quandam donationum speciem efficiebant, a quibus prorsus abstinere ma- 

 gistratibus non injunctum erat. 



Epist. XI. 3. Carent enim togae jure, quibm aquA et igni interdlotim est Erat 

 hoc unum e privilegiis civium Romanorum, srve potius insignibus, quibus a- peregrinis 

 distinguebantur , quod haberent Jus togae. Genus hoc vestimenti, amplum et laxum , 

 magnam habebat dignitatis atqtie majestatis speciem , et proprium esse debebat Romano- 

 rum ingenio gravi et severe. Itaque dicuntur etiam gens togata , et opponuntur palliatis , 

 quibus inprimis Graeci significabantur, levnre quidam veste ust. Hujus togae vero usus 

 peregrinis erat interdictus , et summos honores Senatus externis Regibus cumalare puta- 

 batnr , si cum aliis magUtratirum insignibus , togam etiam praetextam dono iis mitteret. 

 Verum hi nullum jus inde consequebantur: peregrinis vero in 'iirbe degentibus jus togae 

 concessum , tribuebat quoque jura civilia Romanorum, Vid. Brisson. Antiq. Sel. /. rj. 

 ibiq, aotas Trckell. Quemadmodum autem toga erat Romanorum insigne, quo gloriaban- 

 tur, sic qui civium jure privabantur , etiam illud togae privilegium amittebant. Itaque Va- 

 lerius Licinianus, quum ei aqua et igne interdictum esset, qudcum pocnd etiam maxima 

 capitis diminutio conjuncra erat, jus togae amrsit , et palliatus incedere eeaetus esf. 



Ep. XII. Parva, ut ipse ait Plmitrs-, quaestio, sed tamen quaesrio exponitur in liilc 

 Epistold. Marcellino, quaestuvam in provincia agenti, nummi dad erant , quibus scribae 

 cuidam praestitarum operatuoi nretcedetn solveret. Decessit vero- scriba, antequam dies 

 vejiisset , quo nierces ipsi debtbauit. Retinuit ergo Marcellinus illam pecuniam ; sed no- 

 lens 



