82 J J. L. VAN DER BRUGGHEN 



one Coss. , quo etiam Latinis libertis majoribus 30 annis beneficiura legis Aeliae Sentiae 

 tributuro est. Caj. /. 31. Jam ex SCto sub Hadriano facto, Latini beneficio Impera- 

 toris civitatem adepti , quamvis invitis dominis , eadem conditione utebantur , qua usi 

 fuissent, si cum Latini adhuc erant, legis Aeliae condition! paruissent, modo postea id 

 praestarent, quod sive hac lege, sive SCto requirebatur, ut Latini ad civitatem perve- 

 nire possent. Magnum sane illud benefieium : antea enim , quamvis cives Rornani jam 

 facti adhuc parerent legi Aeliae Sentiae, tamen quoad testament! factionem moriebantur 

 Latini. Postea omne illud jus mutatum est a Justiniano: qui sublata Latinorum et 

 Dedititiorum conditione, omnibus libeninis libere testari permisit. 1. un. Cod. de Lot. 

 lib. tollend. 



Epist. XXII. dgo gratias , Domine civitatem Romanam ffarpocrati , Jatra- 

 liptac meo t sine mord indulslsti t etc. Postquam Plinius Ep. 4. h. L. civitatem Romanam 

 Harpocrati petiverat, Imperator, literis ut videtur, illud benefieium concessit, eumque 

 monuit, ut liberti annos et censum ederet; quod omnes facere debebant apud Censores , 

 qui civitatem Romanam impetraverant. Turn hanc Epistolam rescripsit Plinius, qua Im- 

 peratori debitas gratias agit, et difficultatem sibi obortatn exponit; quum enim censum et 

 nomen Harpocratis profiteretur apud Censores, ibi admonitns est debaisse se ante el 

 Alexandrinam civitatem impel rare , deinde Romanam , quoniam essef degyptius. Hujus in- 

 stituti rationem assequi satis est difficile. Petenda fortasse est, ex singulari ilia regimi- 

 nis formd , qua Aegyptus prae aliis provinciis sub Imperatoribus semper clausa fuit ad- 

 venis: quo multum fecit, quod totius Italiae esset quasi horreum, e quo frumentum 

 Romam asportabatur : turn erant turbulentissimi Aegypti incolae , eoruvnque seditiones 

 metuebant Imperatores; quemadmodum autem civibus Romanis non nisi perraro Acgyp- 

 turn adire permittebatur , sic ctiam fortasse Principes ipsos Aegyptios , quantum fieri 

 posset, secernere voluerunt, et a ncgotiis cum Romanis arcere; ideo factum esse vide- 

 tur, ut multis difficultatibus iis impediretur civitatis Romanae petitio, atque prius Alexan- 

 driae cives esse juberentur. Ipsa autetn ilia civitas Alexandrina non nisi inagnis cautio- 

 nibus habitis a Principibus tribui solebat. (vid. Ep. 23. h. L. ) Fortasse etiam hlc usu 

 venit locus Josephi contra Appianum laud, a Cujacio Qbs. VI. 35. ubi dicit, KKI rcT? 

 (towti; AtyuTrrlois , cl Kupiai vvv 'Paftx7oi ifa C'IXOU/ASVII? , (ASTiz}>X[t(3iZvstv %<TTivt><; oZv in/),i- 

 Tf/$, dTreipijxxeiv. Eodem vetito etiam comprehensum essepotuit, ne vel cives Romani 

 possent fieri Aegyptii, nisi prius ad civitatem Alexandrinam perveuissent. Verum , ut 

 dixi , rationes hlc indagare difficile est rei , quam ipsa Plinius nescivit. $ 2. huj. Ep. 

 Quare ignorantiam suam Imperatori professus, et Alexandrinam et Romanam civitatem 

 Harpocrati suo petiit. 



Epist. LXXI. Satis gravis in h3c Epistold exponitur quaestio de statu liberorum ex- 

 poshorum. Videtur in Bithynid frequens hacc fuisse parentura nequitia , ut liberos re. 

 cens natos in loco aliquo deserto exponerent; quos, si quis misericordia ductus sus- 



ce- 



