COMMENTATIO AD QUAESTIONEM JURIDICAL 79 



etiam alia; quftpropter tamquam sumrnum beneficiutn a Principibus interdum concedeba- 

 tur. Nam pritmim immunitatem dabat munerum personalium , 1. 18. 1. a. 2. ff. de 

 excusat. : turn in delatis hereditatibus inprimis cernebatur , nam vir et uxor solidum inter 

 secapere poterant, si jus haberent trium liberorutn. Ulpian. Fragment. XVI. i. in med, 

 Imo , cum conjuges ultra certam aetatem semissem tantum relictorum capere possent. 

 (Heinecc. ad leg. Pap. Pop. c. 38.): hdc in re etiam utile erat jus liberorum. Inde 

 fttiam explicari debent ea quae dicuntur, InEp. 95. A. L,, ubi Plinius Suetonio idem jus a 

 Principe petit in 2, nam et judicia amicorum promeretur." Suetonius is, utpote 

 orbus , ab amicis in testamentis vix scribebatur, ne non satis capere posset: impetrato 

 verum liberorum jure is erat, qui ab amicis in extremis judiciis non omitteretnr. Multa 

 etiam hujus juris privilegia spectarunt feminas et libertas in successionibus , de quibus- 

 legi meretur Gaji Comment. HI. 44 , 49 et seqq. Hoc unum adnotandum restat, be- 

 neficium illnd vix concessum fuisse videri , praeterquam iis , qui nuptiis contractis ta- 

 men orbi mansissent. lllud conficias ex iis, quae dicit Plinius in a in fin. h. Ep. 

 eoque magis liberos concupisco , quos habere etiam illo tristissimo seculo volui , sicut 

 potes duobus matrimoniis meis credere: " turn ex loco Ep. 9$ tit. ubi Suetonius 

 dicitur , idcirco etiam trium liberorum jus merer! , quod parum felts matrimonium ex- 

 pertus sit 



Epist. IV. 2. Eit enim peregrinac condition?! , manumissus a peregrina, Nam pere- 

 griuus servum suum manumittendo , ne Latinae quidem conditionis facere poterat. Lex 

 Junia enim , qua libertorum Latinorum conditio introducta est , ad peregrinos manumis- 

 sores non pertinebat: verbis fere utor veteris JCti in. fragments de manumissionibus 14. 

 ad calcem Lib. Ulpiani regularum adjectis. 



a. Idem rogo + des jus Quiritium liber tis Antoniae Maximillae ornatissimae feminav , 

 Heliae et Antoniae Harmeridi. Gravissimis disputationibus inter doctos haec Epistola 

 ansam praebuit de jure Quiritium et civitatis, quae longe diversa esse, fuerunt qui ex 

 eft probare conarentur. "Vid. c. g. Heinecc. in Antiq. Jur. Append. I. 43. Alii vero 

 contrarium statuerunt, in quibus numerasse suflkiat, Conradi 9 in Dissert, de Jure Ouirit. 

 a civit. Romano non diverso, Helmstad. 1742. 



Graviorem hanc rem esse sentio, quam in quA mihi sententiam afferre liceat: attamen , 

 cum majoris sit momenti hie locus, quam ut silentio praetereatur , paucis quid milu ve- 

 rum videatur, explicare coiiabor. 



Verum est jus civitatis hk a Plinio distingui a Jure Quiritium: hoc enim ab Impera- 

 tore rogat libertis Antoniae Maximillae: illud vero Jatralipti suo peregriaae conditionis: 

 idem discrimen observari videtur in Ep. 6. h. L. Ibi enim Plinius propinquis Medici 

 sui petit civitatem, aliis vero jus Quiritium. Denique in Ep. s.z. A. L. rursus eadem 

 manifesto distinguuntur. At ex hiscenon omnino colligendum videtur, jus civitatis a jure 

 Quiridum revera fuisse separatum; nam ubi Plinius distinguit, eandero quidem rem pe- 

 tit, 



