90 A. C. VAN E L D I K T H I E M E 



1. Qui aiiSe VTI&V Apocalypseos oppugnarunt, pro suis sententiis praesidia quidem effir> 

 gere conati sunt ex harum Epistolarum doctrina, scriptione ac usu: sed minime dubita- 

 runt, hasce epistolas eidem tribuere auctori, qui totum confecisset librum. Fuerunt 

 quidem, qui negarent Thyatiris fuisse ecclesiam (i), quo tempore Johannes epistolam 

 suam ad hanc ecclesiam dederit ; sed hoc tarn parvi moment! habemus , ut vix in censura 

 venire possit (a). Neque seriores, in quibus praecipue (3) censendi sunt Oederui t 

 Scmlcrui , StrttAius, Merkelius , alii, singulatim egerunt de harum epistolarum uuisvTl?: 

 totum repudiarunt librum , ex omnibus ejtts partibus argumenta producere conantes. 

 Hoc igitur sikntium , quod tenuerunt iniuiici, aptum mihi visum est argumentum, quod 

 adducerem. 



it . Ipsa conditio, in qua Johannes A postolus tune temporis versatus fuit, magnum nos- 

 wae rei praebct urgumentum. Dilectus enim ille Jesu discipulus, qui, dum in terris vi 

 veret Domiiius, ubicunque ei adfuit, qui ad S. Coenam, quam postrema nocte cum 

 alumnis celebravit Christus, in Magistri gremio, amici optimi intimique instar recu- 

 buit, cujus amori Matreui suam mandavit Servator tristissima ilia hora , qua cruci esset 

 affixus ; quocum post resurrectionem maximam morae partem, ex ilia familiaritate, uti su- 

 spicari licet , degit ; Johannes , qui fidelis amicus , fidelis item et constans Jesu causae 

 propugnator ac defensor, provectae jam suae aetatis tempore miserrimis affligebatur aeru- 

 ranis, adeout, imperante Fespasiano (4), Ephesi caram sibi ecclesiam relinquere, et 

 io Patmon , tristissimam illam insulaui , ab omni hominum consortio remotam , exsulis mi. 



se- 



fo die Schrifte u. s. xv. Tom. II. 350 sqq. Eichhornius, Einleiumg, Tom. II. Hartwig, Apologia 

 der Apocal. wider falschen Tadel und Lob , Tom. IV. p. 149. et Klinkenberg 1. 1. 



( I ) Vid. supra: Cf. Epiphanius in Ilaeresi I. cap. 33. 



(a) Praeterea ab Eickhornio, Einleit. T. II. p. 410. satis baec sententia est refutata. 



(s)Kondiu postquam haecce commentatio praemio jam esset ornata, opporrunitas mihi daw 

 est , Virun optimum , interpretem celeberrimum , H. H. Donter Curtiiim , in coetu Arnhentientl 

 dilectum Euangelii ministrum , adeundi. Hie quum benevole, ut solet, me recepisset, dequ 

 Apoeaiypsi et Septera , quas continet, epistolis, quasdain mecum coramunicasset opiniones , me 

 docuir , non omues e postenoribus ha de earnm anctorkate sententiam tulisse, quandoquidem superiori 

 jaeculo Edwardus Evaxsonut in Anglia illam nonnullis harum epistolarum negaverat ; licet Apoca. 

 lypsin ]ohani>i Apostolo , nullis dubitationibus centra obmotis , vindicaret. Cum itaque librum , 

 Belgice a. 1796 editum pervolvissem et viri argumenta percurrissem , digna ea raihi visa erant. 

 q\i2e in smiotatione ad hunc locum impugnarem: rem vero exitus fefellit. Nam in morbua 

 fravissimum et diuturnum Jncidenti, mihi oppouunitas scribendi fuit ademtt, postea ipse liber. 



(4) Vidd. Prolegomena III. circa a. 70. 



