COMMENTATIO AD QUAESTIONEM JURJDICAM. j 9 



Tteque etiam Firminus repetundarum accusabatiir, verura utpote socius Marii , in ex- 

 traordinaria cognitzone de ejus criminibus comprehensus erat. Non magis obstant alii 

 loci scriptorum a Lipsio 1. 1. allati, veluti Suet, in Jul. 43. Tacit. Annal. XIV. 43, 

 Histor. I. 77. Suet. Qthon. 2. Negari non quidem potest, repetundarum damnatos 

 etiam Senatu motos interdum fuisse; non vero haec erat legis poena, sed effectus infa- 

 miae, qu& condemnati notabantur: poterant vi hujus infamiae a Censoribus Senatu mo- 

 veri. Sic Jul. Caesar apud Suet, in ejus vita 43 , dicitur repetundarum condemnatos 

 etiam ordine Senatorio movisse, scil. potestate censoria , quam sibi adsumserat; sic in 

 reliquis exemplis memoramur quidem condemnati repetundarum, iidemque ordine moti , 

 sed nusquam dicitur id factum esse legis pocnd. Infamift autem ilia non solum con- 

 demnati poterant ordine moved, sed etiam prohibebantur testimonium dicere, judicare, 

 postulate. /. 6. i. IF. ad leg. ]ul. repetund. 



Poena igitur ordinaria legis Juliae repetundarum simplex fuisse videtur litis aestimatio; 

 erat enitn propterea soluia introdticta , ut petegrini pecunias a magistratibtis Romanis 

 injuste captas recuperare possent , quemadmodum cives Romani civili actione idem 

 petebant, ideoque ad solos provinciales, non vero cives pertinebat. vid. Cujac, 1. cit. 

 Itaque si in priori repetundarum judicio comperiebatur reus pecunias illegitimo modo 

 exegisse, judkes dabantur; sin vero graviora etiam delicta comuiisisse arguebatur , ex- 

 traordinaria Senatus cognitio haberi poterat. Atque ex hdc , vel exsilio , vel aquae et 

 ignis , vel urbis , vel Italiae interdictione , pro criminis atrocitate puniri . poterant con- 

 demnati ; non vero hae poenae lege Julia pronunciabantur, sed ab arbitrio pendebant 

 Senatus. Hue igitur pertinent omnia exempla eorum , qui repetundarum rei facti gravis- 

 simis poenis affecti sunt. Plura etiam argumenta protrahere possimus ; at jam nimis 

 excrevit haec adnotatio. Incid^mus deinceps in alia quaedam Plinii loca , quae huic sen- 

 tentiae non repugnare probabimus. 



Ep. XIV. Insignis est haec Epistola de Centumvirali judicio : cujus ratio et ordina- 

 tio tarn obscura est, ut de eo gravissimae inter Viros doctos controversiae agitatac fue- 

 rint. Incidemus primum in haec verba ( i), sunt enim fkraeque parvae et exiles, 

 (Centumvir. causae). Non nimis premendum videtur hue Plinii de causis centumvira- 

 libus judicium, siquidem, quas entimerant Cicero C*)> aliive scriptores, eae omnes ad 

 gravissimas juris privati partes pertinuerunt. Parvas et exiles fortasse eas dicit Pliniiis, 

 si comparentur cum publicis judiciis, et accusationibus criminum, in quibus oratorum 

 eloquentiae , et dicendi contentioni latior campus .patebat : turn etiam , ut ex seqentibus 



ap 



(*) De Orat. /. &6. Observandum etiam est, cmnert disputatSonetn 'Crassi hoc 1. , eo specta- 

 re, ut probetur causas Centumvirales esse revera graves, et quas arrogamiae ridiculae sit velle 

 contemnere. 



C a 



