16 J. J. L. VAN DER CR.UGGHEN 



sent. Vid. /. 7. 3. /. ad kg. Jul. repttund. Cum igitur haec Senatui exposuis- 

 sent Tacitus et Plinius, Fronto Catius, Marii patronus, oratione ad misericordiam mo- 

 vendam quam maxime composita, sfinatum rogavit, ut Mario, quos pctiverat judices, 

 concederentur , neque ukra legis poenam in eum sacviretur (3). Hlc maxime diver- 

 sae erant senatorura sententiae ; erant qui contcnderent , Senatum cfTcctu ordinariae cog 

 nitionis de crimine , quo sc. Marias judices ad aestimandam litem petiverat , conten- 

 tum esse oportere , neque ulterius extra ordinem in crimen esse inquirendum , quum legi 

 ita satisfactuin esset. Alii vero, a Mario eas poenas repetendas esse censebant, quas juste 

 meruerat , neque simplici aestimatione rem posse absolvi , ut poena delicti gravitati ea- 

 sel accommodata. In hac opinionum discrepantia , Julius Ferox, Cos. designatus, me- 

 diam quandam sententiam protulit. Censuit enim , rem eo loco esse habendam , quo 

 perveuisset, ut nimirum ad aestimandam litem Marius judices acciperet. Interea vero 

 ex Africa acciri oportere Vitellium Honoratum, et Flavium Martianum, quibus auditis, 

 quid ulterius agendum foret , turn circumspicerent ( 4 6 ). Quam sententiam quum 

 omnis Senatus amplexus esset, interim socii criminum Marii ex Africa Romam vene- 

 runt , tumque extraordinaria cognitio Senatus de eo ceterisque decreta est : paucos 

 post dies Martianus solus, (nam Honoratus interea mortuus erat), in senatum intro- 

 ductus est. Quum vero Tuccio Cereali , Viro consular! , iniquum videretur , si absente 

 reo principal! (Mario), is qui commune crimen cum ipso perpetraverat , audiretur et 

 recte se defendendi copiam non haberet, in proximum senatum haec cognitio delata est. 

 Januario vero mense senatus habitus est , praeside ipso Principe ( * ) et maxima sena- 

 torum frequentia. Turn Plinius accusare Marium Priscum et Martianum instituit; au- 

 diti fuere deinceps , Marcellinus pro Martiano ; postero autem die , Salvius Liberalis pro 

 Mario, cui respondit Tacitus: denique pro Mario, Fronto Catius verba fecit; ita ta- 

 meu, ut magis judicuin misericordiam deprecaretur , ut in causa desperata, quam reum 

 defenderet. Et quum tertio demum die causa perorata esset, sententiam rogatus Cor- 

 nutns Tertullus , Cos. designatus, censuit, ut, quae septingenta millia Marius a Mar- 

 tiano acceperat, ea mulctae nomine in aerarium deferret, atque insuper ipsi Italid et 

 Urbe, Martiano etiam AfricA , interdiceretur. Sic enim poenae inter Marium et Martia- 

 num, ejusdem criminis participes , aequaliter distributae videbantur: utrique Italia inter- 

 dicebatur , sed Marius insuper mulctain pendebat : Martiano aditus Africae praeclude- 

 batur : neque tamen his poena Marii absolvebatur ; nam antea jam censente Julio Feroce, 

 lis, judicibus datis, aestimata fuerat, eamque provincialibua solvere coactus. Hanc igitur 



sen- 



( * ) In hftc suspecta videntur verba, erat enim Consul; nam , ut acute observavit Heusinge- 

 nit, absurdum quid fccisset Plinius, si Arrianum docere voluissec, quis tune consulatu fungeba. 

 tnr, quod sane neminem Romanum l^tere poterat: non sane ex hoc loco conficere licet, Prin- 

 cipe in i non nisi quando Consulatuin gerebat, in senatum venisse, eique praesedisse. 



