COMMENTAT1O AD QUAESTIONEM JURIDICAM. 15 



principis nulla fiebat mentio. Non tamen fuisse videtur, ut Plinius in eos tarn acer 

 be inveheret, qui in dictando ejusmodi testamento, sibi legatum quoddam addicebant, 

 ut recte dicere potuerit , illud esse improbissimum genus falsi ; erat sane dolus malus , si , 

 uti Regulus , perversd calliditate, testatorem dictautes circumvenirent. Sed quum nihil 

 dictari posset, nisi quod testator audiret, et comprobaret, non hdc ratione falsutn 

 committi poterat, eo sensu, quo is hujus criminis reus fiebat, qui inter scribendum in- 

 tersererer ea, quae testator nesciret. Verumtamen ex h. 1. apparet, tempore Plinii pror- 

 sus incongruum et make fidei fuisse habitum, si quis hi testamento , volente et consen- 

 tiente testatore, sibi quoque rdinqui aliquid , dictaret. Summum declarat haec opinio 

 honestatis studium , et decori habitam rationem ; postea demum Zeno Imp. rescripto , 

 quod est in /. 22. Cod. de test, ct quemadm. sanxit, ut dictantibus testamenta, lega- 

 tum, vel fideicommissum , vel quodcunque aliud, a testatore posset relinqui. Caete- 

 rum , aliena testamenta dicuntur h. 1. , ea testamenta , quae a mente testatoris sunt 

 alicna , quae magis alienum commodum , quam testatoris spectanu 



PARS TERTIA. 



CAUSAE NO BILES, ACTIONES, JUDICIA PUBLIC A ET PRIVATA. 



p. XI. Continet haec Epistola complura, quae ad illustrandam judicii repetimdarum 

 rationem, alicujus sunt momenti. Conabitmir primum totam causam breviter exponsre, 

 quo facto, ad singula loca notatu digna morabimur. 



Marius Priscus, vir Consularis, et qui Septemviratu Epulonum functus erat, Afri- 

 caeProcos, praefuit. Hune provinciales repetundarum apud Senatum reum postularunt, 

 et Plinium sibi advocatum elegerunt. Is primum se excusavit : verum postea , Senatus 

 sententia motus , eique obsequium praestare volens , advocationem cum Tacito suscepit. 

 Marius vero , quum culpae ita sibi conscius esset , ut defensionem inutilem putaret , 

 omiss4 e4 judices petiit ( 2 ) t Non tamen accusatores Me fuga contend , senatum 

 admonuerunt , eas fuisse Marii eoneussiones et criminum immanitatem , ut simplici li- 

 tis per judices aestimatione res componi non posset. Nimirum eo nequitiae progres- 

 sus erat, ut a duobus provincialibus , Vitellio Honorato, et Flavio Martiano, naagnd pc- 

 cuniae vi corruptus, hujus in gratiam Equitem Romanum crudelissimis suppliciis ne- 

 cnyset; illi vero exsilium alius Equitis Romani, amicorumque ejus complurium, necem 

 vcndidisset. Gravissima haec erant criniina, quae a magistratu Romano committi pos- 



sent 



