RESPONSIO AD QUAESTiONEM THEOLOGICAM. ai 



to, ifytt. vid. vs. 2. 



TUV N/xoAiVwj'. Eusebius ( I ) narrat Nicolai cujusdam historiam , quam e Clemente 

 Alexandrine proditam .dicit. Hie formosam habens uxorem, ab Apostolis,:post adscen- 

 sum Domini, zelotypiae accusabatur ; quod cum ferre nollet, illam eduxit, inque contra- 

 rium prolabens , ei permisit rem habere quocum vellet, quod exemplum ejus sectatores, 

 Nicolaitae ab eo dicti , imitati sunt : imde nata est opinio iis licere sua carne abuti , et 

 ad promiscuam venerem transire. Verum haec fabula esse videntur. Irenaeus (a), de 

 Nicolaitis , quos haereticos appellat, ita loquitur, ut perspicue pateat, nostrum Apo- 

 calypseos locum minime ab eo esse intellectual. Respicit nimirum ad Nicolaum ilium, de 

 quo tanquam uno primorum Diaconorum Act. VI. 5. mentio fit. Sed minime hacc narra- 

 tio convenit primae religionis et Ecclesiarum , in quibus fundata erat, conditioni : omni 

 nimirum opera studuerunt Apostoli , ut et probi, et bona fama fruentes , et doctrina rite 

 eruditi eligerentur presbyter! , doctores et diaconi , inter quos , i malevoli conspiceren- 

 tur , mox ab illis ejecti fuecunt. Causa vcro ob quam erraverit , iiqtie qui ejus sentcntiam 

 sunt amplexi, in eo est quaerenda , quod symbolicam dictionem non animadverterint , verum 

 Nicolaum ilium Antiochenum tanquam principem sectae finxerint cujusdam, quidoctrind su;l 

 tuibas excitaverit in Ecclesia. Post Irenaeum alii bene muhi , qui item symbolic! sermonis 

 eraut ignari , insolentius egerunt , cum non solum eum sequerentur , sed etiam fabulam de 

 Nicolaitis ingeniose exornarent , qiiae omnia referre commode mittere posse existimamus. 

 Quis denique" ut Eichhornii verbis utar, in quaestione de Nicolaitis, neglecta Apo- 

 calypsi, Irenaeum fequatur, nisi qui limpidum fontem praetergressus , ex turbido, Into- 

 so foedoremque exhalante stagno aquam bibere mallet (3)?" Auctor vero harum Epis- 

 toUrum , omnem verborum primkivam et propriam significarionem negligens , symbolico 

 et aenigmatico dicendi genere utitur, a Judaeorum ingenio minime abhorrent! (4). Et 

 quid mirum ? lv nvsvi&KTt fuit illo tempore, quo Jesum vkiens omni ipsitis gravitate, 

 rcajestate et splendore , ab eo jubebatur scribere , quae ipsi ab eo dictari viderentur. 

 Quid denique est, quod diceremus, Johannem, totum scribendi ardoreet visionis sub-limita- 

 te abreptum , adeoque horum improborum hominum vitae nefandae commotum , nominibus 

 eos notasse, quae aliis hand erant cognita , etopprobrii instar accipi debebant? Verbuui 

 N<xoAtVy nihil itaque aliud mihi esse videtur , quam maledictio vel opprobrium , quo ii 

 notantur , qui TOV Aizcv vixxvt, pabulum vincttnt i. e. eum a vera via ad pravam abducunt 

 quique vs. 14, Bileamitae^ alio loco Jesabelitae dicuntur. Hi igitar suatilli, qui Apost<> 



lo 



( i ) Hist. Eccles. ex ed. ?alet. III. ny. (a ) Adv. haereses L. II. C. 27, 



(3) Cf. 1.1. p. 80. 



(4) Talia aenigmacica et symbolica admodum raulta in Apoc. occnrrant III. 9. VII-4. XXI, ra, 

 nbi per Israelitas non Judaei sed ChristL-ini signiGcantur. Cf. Eich'iorn \. I. p. 7^ 



C 3 



