8 GEORGII FREDERICI SARTORII 



notionem accuratam, perspicuam ac completam, nee tcmere affirmo,, 

 rx sacri muncris vera et idonea aestimatione in juvcnibus instituendis plu- 

 rimum commodi et adjumenti bauriri ac percipi. Ut enim qui alios ad ul- 

 fam artcm praeceptis suis erudire fidumque ducem imperitis se praebere 

 cupit, ante omnia perspecturn habere debet, quae sit ejus artis natura atr 

 que indoles, qua ratione quove modo ct quibus adbibitis praesidiis propo- 

 situm fineni contingere queat; ita illi quoque magistro, qui formandis Cbri- 

 stianorum doctoribus futuris studium ac laborem dicavit , opus est , ut plane 

 perspiciat quae sit saeri muncris indoles ac ratio , quibus limitibus ac ter- 

 minis eircumscribatur , et quae notitiae quaeve exercitationes vel nccessariae 

 vel utHes censeri debeant. Hie nimirum solus idoneo, modo adumbrare po- 

 test Euangelici doctoris imaginem , perfectam illam et omnibus numeris ab- 

 solutam, qualem quisque probus ac generosus sibi eligere, suisque laudibus 

 comprobare non dubitet. Hanc imaginem bonus et cautus Euangelii mini- 

 ster sibi ob oculos ponit crebro intuendam , ejus assidua contemplattone im- 

 pense dclectatur, omnibusque viribus enititur, ut eandem etiam conforman- 

 dis discipulis non tantum levi delineatione vel adumbratione proponat, sed 

 vividissimis et eminentissimis coloribus tamquam exemplum depingat , ad 

 cujus imilatlonem omncs incendantur. Longissime igitur ille abhorret ab 

 eorum sententia, qui mimeri Ecclcsiastico niliil dignitatis aut utilitatis, nihil 

 adeo contentionis aut laboris inesse clamant, qui totum supervacaneum cea- 

 sent , vix quidquam in eo exbiberi dictitantes , nisi praeteritorum seculorum 

 reliquias, nisi documentum antiquae superstitronis et ignorantiae vel etiam 

 audacissime dominandi cupiditatis. Tales enim voces jactatas esse , satis 

 constat. Quid, inquiunt , in illo munere inesse potest vel dignitatis vel uti- 

 litatis ? quantum tandem est ncgotii ct laboris , si quis post sex dies otiose 

 aut deambulando aut salutando transactos verba facit ad populum ignarum , 

 rudem et plane indoctum? si per unius horae spatium de rebus vociferatur, 

 quae omnibus cognitae sunt? quas ipse ex Codicis Sacri dictis unice con- 

 flavit , iterum iterumque decantandis ? de quibus denique faber lignarius aut 

 ferrarius in ita dictis conventiculis , sacpe cum majori audicntium applausu 

 sermocinatur, quam Doctor ipse, qui ad interpretanda oracula divina vo- 

 catus est, et constitutus? Profiteor ingenue, Auditores! si mei muneris ra- 

 tionem lianc esse judicavissem, jam pridera illud, tamquam homine probo 



et 



