O R A T I O, 19 



gaudio affici te posse , quam si juvencm dissolutiorem tua cura atque opera 

 ad sanam mentem revocaveris , et in virtutis viam reduxeris? Aut si ho- 

 minem, animi angoribus cruciatum, alloquiis tuis a desperatione ad melio- 

 ris vitae spem firmissimam erexeris? 



Sed necessarium non est, ut hac in causa, Auditores! vos diutius demo- 

 rer; Unusquisque Vestrum satis superque mecutn sentit , quantum verae 

 jucunditatis istis occupationibus contineatur. 



Illud vero mihi firmiter persuasum est, in instituendis Euangelii docfori- 

 bus futuris nee difficultates muneris, quas supra exposui, occultandas esse; 

 nee jucunditatis causas, quas cum maxime commemoravi, silentio tegi de- 

 bere. Nemo enim eorum facile erit , quin magnam spem concipiat de fu- 

 tura muneris sui utilitate , ejusque successus sibi fingat justo majores. Mu- 

 nus videlicet adeptus , et in suggestu collocatus , omnium oculos animosque 

 in se intentos videt, quodque sao munere dignum sit, a se propositum 

 fuisse existimat; jam Orationis suae vim et efficaciam in omnium ore ac 

 vultu exprcssam animadvertit ; at relicto suggestu multorum animos a se 

 alienates, sibique infensos sentit, eorum certe, qui in se, et in suos mores, 

 aliquid severius et acerb ius declamatum autumant. Quid igitur ? quoniam 

 inani spe frustralum se videt , jam acerbatur animo , dubitare incipit de 

 muneris auctoritatc, diguitate atque utilitate ; non audet aliquid ulterius ten- 

 tare, sibi diflidit; de ipsius vcrbi divini efficacia ambigit, acerbe in cives 

 suos invehitur, nee qnidquam porro apud eos efficere valet. : 



Quid ergo, Auditores! magis necessarium videri potest, quam juvenibus,- 

 hoc munus ambientibus , eas rnolestias jam ab initio institutionis indicare, 

 ne nimiam de future vitae suae statu spem concipiant , et contra simul mo- 

 nere, quantam fiduciam ponere possint in auxilio divinae providentiae , quae 

 omne, quod bonum et honestum est, auget et amplificat? Sic ille juvenum 

 animos eo dirigct, ut non, nisi pietatis et officii causa , honoriiicum munus 

 illud suscipiantj paratioresqae reddct ad omnia, Dei gratia, constanler pa- 

 tienda, animoseque perferenda. 



Summa igitur cura juvenes edocendos esse arbitror de muneris sui au- 

 ctoritate ac divina cjus institutione , ut habeant quo erigantur et sustenten- 

 tur. Providentiae divinae iterum iterumque sunt admonendi, ut sibi per- 

 suadeant, DEUM nobis voluntalem suam aperirc, et ad ea nos vocare, quae 



c 3 sint 



