jpterna esse (i). Hunc in modum mediam inter empiricos suae aetatis et Eleatas 

 viam ingressus staluendum ratus cst (a). Hisce praemonitis argumentum prose- 

 qii.iiinir. Rationcs autem quibus adversaries petit sequentia ferme sunt : 



. 3. Primo omnium quaerere poterimus ex Protagora : cur hominem potius Prougor* 

 (iii.ini porcum vel simiam vel aliud quodcunque maxime ridiculum ex iis , quae docwlDa T '~ 



. v ft i . puj-nal com- 



sensu utantur , mensuram rerum censuent r Quod si statuisset quanquam mente muui |, om j_ 

 ranae superiorem non habendum , deum propter sapientiam existimaverimus. num ensui. 

 Posito enini cjusdem principio oranes intelligentiae gradus cessant , neque inter ^P' XVI< 

 hominem et animalia, neque adeo inter hominem et deos discrimen cognitionis 

 admittendum est. Dein si vera sunt, quae cuique vera videntur, nemini prae- 

 ceptore opus, neque alter de veritate vel falsitate opinionum alterius quacstio- 

 ncni instituere potest . cum vcritas omnis singulis bomiuibus privata res . et 

 singulis quidem exclusive adscribenda ab alio dijudicari nequeat. Colloquia 

 itaque et disceptationes de re quacunque et refutationes alius cujusdam senten- 

 tiarum , quae ex supposito omnes simul verae sunt , ad redicula referremus. Hisce 

 statutis , uti ex ejus placitis defluunt , eum interrogare poterimus , cur se sa 

 pientiorum ceteris predicans mercedem multumque pecuniae a discipulis quaesi- 

 verit (3) , cum tamen neminem vera docere posset , cum nonnisi quod sibi 

 verum , cognoscere valeret. 



Protagoras vero ad haec respondercl objectionibus nullam esse vim : communi C*p- XVII. 

 hominum senliendi ratione innixas pbilosophum nullomodo movere. Quare 

 enim tremendum quid csset, hominem ad sapientiam non magis compositum 

 se . quam animal qualecunque? Deos quod specie t, se de illis defeudisse, neque 

 aod existant , neque quod non existant , neque scribendum neque dicendum 

 esse (4). Talia argumeuta nonnisi ad populi furorem concitandum valere , atque 

 probabili superslructa esse , quo nuuquam sapienti utendum sit. 



(i) Phaedo. cap. X. 



(a) Conf. r.-i in- uicli-in , ex quo plurima hanc rem ungentia explicari possunt. Vid. et Schlcier- 

 maclicr prxfaiiouem in Thcxtetum. 



(3) Ourtf *fUTs ( HftTYfu(] ftir&tt fXf*%a.Tt I*T ftrat. Diog. Laert. lib. IX. scgm. 5a. 



(4) Diog. Lacri. lib. c. segm. 5i. 



