separatam. Idem accideret, si quis quaereret an acute et obtuse, cominus et non 

 eminus , fortiter atque debiliter idem cognoscere valeamus et multa alia , quse 

 omnia nobis monstrant , non eadern de cognitione, quae de sensu praedicari posse, 

 ideoque hasce res probe distinguendas esse , inde jure nostro defendirnus , sen 

 sum omnis scientiae esse expertem, cumeidem cognitioncm tribucre nbsurdum foret. 

 Platonem sophismatis accusare hoc loco sine injuria non possumus , cum 

 Protagoroe, oculum videre defeudenti secundmn placitnm, auimam nibil esse 

 quam sensum , haec crania re\ r era obstarent. Denique nemini Platonem increpare 

 licebit , quod scientiae notionem longe latiorem in present! ac in fine dialog! 

 sumat } namque sensim ejusdem limites progrediendo restringit } hocque sib! 

 aperte propositum babuit , ut moustraret , adversariorum srientiae notionem 

 in se consideratam repugnare , et examini submissam corruere } non igitur 

 Platonica , sed aliorum sententia tractatur. Infra eaudem rem ulterius prose- 

 quentem concomitabimur. 



Refutations g. g. H'isce Protagorae senteiitiae obmotis , Plato ejusdem causam suscipiens,qui- 

 m argumenta jj uscun q ue rationibus ex adversariorum animo desumtis potest , systema sib! 



modo prolata. . . . , , ... 



Can. XX. oppositum roborat et tuetur , quo clanus exm ejus clebmtas eluceat. Inde se- 

 quentem in modum progreditur : Haecce Protagorae opponimus, ipse vero si 

 praesens esset, sequentia forsan ad partes suas defeudendas afFerret : 1 Argu 

 mentis modo contra mods non destructam esse doctrinam suam ^ absentem 

 enim ut refutatum dicere possimus , postulari , ut ille , qui ejusdem partes agat , 

 iisdem , quae praasens auctor ipse protulisset , profligatis rationibus ad assensum 

 cogatur. 2 Se non concedere reminiscentem eodem sensu uti , quern antea , 

 in rem intuens habuerit , multo enim alio in statu versari , et aliter esse afFectum , 

 se itaque argumento de reminiscentia nullam vim concedere. 3. Neminem ne- 

 gare, eundem idem scire sirnul et nescire posse (1)5 quod si quis id accipere 

 recuset nulli dubium esse : neminem unum in se , sed infinitos multo potius 

 orientes recte haberi (2). Inde ex ultima objectione nil omnino sequi. Quodsi 



(1) Arist. Metaph. III. 4- 



(2) Vid. Epich. apud Diog. Laert. III. 16. in Platone, ubi spec, hac de re serma. 



