C 20 ) 



tur , ut a viris doctis jam pridem observatum est , qui vere sunt eruditi eas 

 plerique linguas omnes , nostro praesertim aevo , tenent , quibus quidquam quod 

 lectu dignum sit , consignatur , aut si fit ut unus et alter eas nesciant , praecla- 

 riora scripta et quae mereri hanc operam videantur , nonne ut prodeunt mox in 

 alias linguas convertuntur ? Quo etiam accidit , ut qua lingua conversio ilia facta 

 est , modo lion oscitanter , totidem ea bonis operibus ditior habeatur : ut laceam 

 de numero verborum locutionumque quas lucrifacit , ut pote quas saape necesse 

 sit ab auctore vertendo mutuari , aut novas fingere. Nisi forte parva ilia sint , nee 

 cujusque populi intersit divitem et excultam habere linguam. Contra vero si de 

 principle Latine conscriptum sit opus, eruditis quidem , sed solis illud legend 

 intelligendique facultas erit , et in nullius populi quasi censum referri poterit. 

 Quin (neque tamen sum barbarus) si in scientis tractandis solum , quod nemini 

 potest esse falsum , et in iis dumtaxat artibus , quas extra imitationem positae sunt , 

 communis ilia lingua, quam hie Latinam facimus, adhibenda est, dicam nihil 

 referre quomodo secum invicem colloquantur eruditi. Nee porro dubitabo affir- 

 marenon esse curpuriori elegantiorique acquirendae Latinitati multum insudetur , 

 cum extra reprebensionem munus suum praestiterit , modo intelligatur , sermo quan- 

 tumlibet durus et invenustus. Turn licet , me auctore , verba haec , quae alibi- 

 cumque monstra essent , ubique apponere : infallibilis , ineocstinguibilis , suscepti- 

 bilis et sexcentae hujus aliusque forma?. Et nonne jam factum est ? nonne 

 hujusmodi vocabulis plena est lingua theologorum medicorumque, quod iis 

 carere non poterant? Atqui nihil peccatum tamen, ueque peccabitur, cum 

 verba ad res designandas inventa sint , et in scientiis ad res non ad verba atten- 

 datur. Ne in affirmando videar fortasse audacior, conferatur Cic. 1. i. de fin. C. 5. 

 n. 1 5. in philosopho , inquit , si eloquentiam afferat , non aspernor , sed si 

 careat , non admodum jlagito. Edico tamen, perspicuitatis gratia potissimum , 

 ut qui cudere talia vocabula voluerit , ab eo et originis et analogiae habeatur ratio. 

 Non sum nescius reponderi posse saspe elegantiore dictione et vividiore colore 

 opus esse ut vincatur fastidium 5 multum certe interest utrum quis scribat uti 

 Bartholus, an Grotio sit similior , si laudem litterati viri spectamus; porro quod 

 caetera attinet ego sentio , qui theologise aliusve scientiae studio se dicavit, et 





