bula eo , quo decet sensu usurpemus. Veram autem significationem qtiomodo 

 sequemur, quibus tarn paucula sunl, quae scse lucida distinctaque oflerant, ut 

 pleraque certis locis lion intelligeremus , nisi male defmita non capientibus praesto 

 esset totius sensus sententiae , qui bariolantibus asuigmatis aliquam partem re 

 velaret ? Audiatur quid ipsi veteres hac de re testentur : pleraque vocabula^ 

 quibus vulgo utimur , neque tamen liquido scimus quid ea proprie atque vere 

 significent , sed incompertam et vulgariam traditionem rei non eocploratce se 

 cuti vidcmur magis dicer e quod volumus , quam dicimus. (Gellius 1. 16, c. 5. 

 expend, ejusd. verba 1. i7,extrem. c. i3.) 



Nee verborum modo singulorum , sed locutionem quoque , quas omnes linguae 

 multas proprias habent , maxime tamen veteres , proprietatis necessaria est ad 

 recte scribendum cognitio. Atque harum quoque verum sensum solus locus , quo 

 inveniuntur , ut plurimum determinat 5 rescisse a reliquo corpore orationis am- 

 biguae sunt , et cequivocce , ut dicitur , significationis , recentioribus inquam , non 

 autem veteribus , ut nee nobis patriae lingius locutiones quidquam habent obscu- 

 ritalis. Confirmanda ilia exemplis non arbitror , cum neniinem fugere possint , 

 qui tantillum modo cum antiquis scriptoribus commercii habuit. Deprehendunt 

 in iis vel doctissimi multos locos ad quorum interpretationem non ad gramma- 

 ticam sed ad logicam recurrendum sit : ut aliquando mirari contingat , qui fieri 

 potuerit ut idem scriptor eadem vocabula acceperit vel tarn varia significatione , 

 vel tarn parum determinata. At risum merentur nonnulli , quitantum sibi tribuunt 

 ut,suain dum fateri deberent ingnorantiam , auctorem quern non intelligunt insi- 

 mulare malint obscuritatis , imo ignorantiaa. Et accusaverunt eum quidem , qui 

 omnium semper habitus est scrip isse purissime et studiosissime , Ciceronem. Cujus 

 base fidem superant, consulal is Cic. epist. ad Alt. 1. 7. ep. 3. in qua dubitat scri- 

 bendumne sit ad Pirasa , in Pircea , Pircewn , annc in Pirceum. Ibi memini 

 me de commentatoribus nescio quern (piget enim dicere) videre affirmantem 

 quod Cicero ignorasset caiisas linguae Latince. Neque Virgilius aliter habitus est, 

 quern Cl. Verderius , Ant. fil. vocabulis barbaris ac dictione minus Latiua usum 

 esse ostensum ivit , etsi is nulli fere veterum pepercit. Videantur quoque quae 

 Jan. Nicius Erythrarus (Jos. Viet. Roscius) de Jo. Ciampolo narrat in Pinacoth. 

 imag. ill. p. 2 , pag. 63 seq , edit. 1692. 



