( 3o ) 



Ant emedullato Liburnis . 

 Motitibus iusidiatur auro 



Ubi emedullato Plautina vox an conveniat, ego quidem nescio, ut nee illud scio 

 an aurum dici possit emeclullatum , anne potius ipse mons effodiendo aurum eme- 

 dulletur. Sic passim dubitamus recentiores , nusquam certi , nisi ubi incerti esse 

 non possumus. Si tamen emedullato accipiendum est , vix dubitem quin alterum 

 quoque hoc Plauti , exossare , in lyrico carmine probandum sit. 



Sacpe miratus sum unde adeo veteribns ingeniis nostratia praestarent , aut quae 

 tanta recte scribendi recentioribus illico adjecta facilitas essetLatine loquentibus.ut, 

 cum Maro et Cicero, hie ligata,ille soluta oratione perpetuo iratos Deos experti 

 sint , ipsi tamen seu carmen seu prosam scribant , nisi plane caprimulgi , ut ait 

 ille , sint aut fossores , utraque vena ex ffiquo divites et amasni fluant. At illius 

 incredibilis mutationis bane tandem mihi visus sum posse causam reddere , quod 

 veteris istius lingua? , praeter caetera multa , habitus et quasi coloris penitus ignari 

 atque imperiti, iidem omne construendi artificium ignoremus. Modos enim , arbi- 

 tror fuisse quosdam et formas quibus lingua? illius ingenium , ubique sui simile , 

 varium tamen et diversum, liberam orationem a poetica phrasi discriminaret , 

 ambarumque constantes leges sive illae ad inversionem , verborum nexum et tex- 

 luram , sive aliam quamvis ad rem pertinerent . Quidquid illud fuit , fuit tamen 

 aliquid quod amisimus simul cum communi sermonis istius usu. 



Haec sunt igitur quas de vocabulorum vi et proprietate, de phrasium facie co- 

 loreque , de temporis locique ratione et dicendi generis habenda , in quibus 

 vocabula ac phrases illae adhibenda3 essent , hucusque disquisivimus , et , nisi 

 fallor , ex dictis concludi potest cum cl. Alembertio , ut perfectam illarum rerum 

 cognitionem obtineamus , necesse esse ut ea vocabula ., atque loquendi formu- 

 las usurpata viderimus consutaque mille modis dit-ersis. Exiguum librorum 

 numerum , qui nobis in singulis generibus relictits est , quamvis eos vicies per- 

 legamus , omnino ad id non sufficerc. Eo perveniri non posse nisi crebris 

 confabulationibus , continuis sennonibus , ea ipsa lingua institutis $ nisi usu 

 assiduo et infinitis ineditationibus quas solus ille usus suppeditare possit. 



