dam iii ea suavitatis et harmonise species , quae nostris auribus nihil minus quam 

 i, i tie sint. Narrat Gellius 7, ao. reperisse se in quodam commentario versus 

 istos a Yirgilio ita primum esse recitatos , atque editos hoc modo : 



dives arat Capua et vicioa Vc-scvo 

 Nola jugo 



Postea Virgilium , propter aquam sibi negatam a Nolanis Ora pro Nola. mutasse , 

 atque ita reliquisse ..... 



...................... Et vicina Vesevo 



Ora jugo 



Turn vero prosequitur , atque ait : ea res verane an falsa sit , non laboro j 

 quin tamen mclius suaviusque ad aures sit , quam Nola , Ora, dubium id non 

 est. Nam vocalis in priore versu extrema, eademque in sequeuti prima canoro 

 simul atque jucundo hiatu tractim sonat. Est adeo invenire apud nobiles poetas 

 hujuscemodi suavitatis multa , quae apparet novata esse , non fortuita. Post haec 

 tres versus Homeri subjungit, in quibus harmoniae species inest quam hie non 

 attitigimus , et quae omnium facillime percipitur , imitative , ut vocare consueve- 

 runt. Aliud autem est de hisce Catulli versiculis : 



Minuter vetuli , puer , Faleroi 

 Ingere mi calices amariores, 

 Ut lex Posthumiae jubet magiilrae, 

 Ebriosa acioa ebriosioris. 



Cum cbrioso dicere posset , inquit Gellius , et quod erat usitatius acinuiu 

 in neutro genere appellare , amaus tamen hiatus illius Homerici suavitatem 

 ebriosa dixit propter consequents literae concentum. Omnino clare! Erone 

 suave erat , idque in hendecasyllabis :falern..i ingere , niagistr..as ebrios..a acin..a 

 ebriosioris ? ego non sentio : Quin , si fateri oportet , ille vocalium concursus 

 aspcrior videtur et aures valde male afficit. Non minus molestum est si inter 

 adonium et praecedentem versum sapphicum ille hiatus invenitur, a quo non 

 semper sibi cavil , de quo mox agemus , Sarbievius. Quid vero , inquiet aliquis , 



7- 



