( 52 ) 



cavisset ab eo quod priscis venustatem habebat, ipse prisco sermone loquens? 

 At nobis contra durum est , et hae deliciae non minus afferunt fastidium auri- 

 bus, quam eorundem veterum caldam ora nostra non probant et stomachus 

 respuit. 



Cujus sententia est aurium judicium superbissimum esse , quique tot dedit pras- 

 cepta in libris suis buc pertinentia, ne quis verborum concursu inamoeniore 

 auribus molestiam crearet, idemne ille Cicero tarn ipse incuriosus fuerit, ut in 

 elegantissima oratione quidquam tale commiserit ? non credo. Atqui audite 

 tamen pro Archia n sexto : Cum esset cum Lucullo in Siciliam profectus , et 

 et cum ex ea provincia cum eodem Lucullo decederet venit Heraclaeam , quae 

 cum esset civitas aequissimo jure ac foedere , ascribi se in earn civitatem vo- 

 luit , idque cum ipse per se dignus putaretur , turn , etc. Nonne hacc nobis 

 sonant ut ilia : O Tite tnte Tad tibi tanta tyranne tulisti? Ergo fateamur ut 

 non omni populo omnem cibum , ita nee in literis omnia placere posse ; tan- 

 toque minus alterius populi linguae venustates alteri probari , aut ab eo percipi , 

 quanto majus est inter illos indolis , morum , linguae temporisque discrimen. 



Nonnibil tamen sinceraa oblectationis recentioribus concedendum esse , id vel 

 hoc solo probatur, quod omnia melioris notas ingenia ardentissirno studio vete- 

 rum scripta complectuntur. Communis autem sensus satis arguit possibile non 

 esse ut solo argumeuto rebusque narratis tantopere detineantur 5 ut nee ilia har- 

 monia neoterica quam nostra pronuntiatio lingua; latino affinxit, quamque alie- 

 nam a linguae ingenio priscae illi , quam amisimus , substituimus. Ergo hie praestabo 

 qua2 de numero promiseram , quateuus eum ab harmonia distinguimus. Vehe- 

 menter autem laetor hoc caput ita a me absolvi posse, ut cum multa abstulerim 

 recentioribus , aliquid tamen largiri absque periculo liceat. Hoc , inquam v lictor. 



Praeter sententiarum virtutes , et , quffi duo veteres maxime consectabantur , 

 verborum melos atque harmoniam , una est gratissima optimorum scriptorum 

 dos , in qua acquirenda studiosissime semper versati sunt, quaeque cujuslibet 

 auctoris styli sive orationis genus fere sola determinat , numerus. Est nobis iiu- 

 merus incisio ilia orationis , quae et ad varictatem et ad interspirationem accom- 

 modata est , ut nunc abrupta , nunc plana , mine producta et vel brevibus vel 



