(5?) 



orationis indicia quaedam et notae plerumque latent, quac sunt quasi totidein 

 fenestrae, per quas in auctoris animum introspicimus. Ea autem apud ilium, 

 qui patrio sermone loquitur , eo frequentiora sunt certioraque , quo est minus 

 on upatus in conquirendis aptis locutionibus ad sensa amir i declaranda , quoque 

 liirilius ex primo mentis aflectu exprimuntur , noudum refrigerato molesla caete- 

 roquin diligentia. 



Nemo , opinor , Gallus hac actate , qua maxime exculta illius gentis lingua 



viget, non malit secum colloquentem audire Joinvillium sui seculi sermone 



Gallorum equitum bella adversus Turcas enarrantem , quam si a Voltario aut alio 



quovis optimo scriptore illorum historia expolita sit. Nee longe quaerenda ratio : 



jngenita est in pectoribus hominum ambitiosa quaedam cupiditas discendi ea, 



qua? ad majorum suorum victum , mores, facinora pertinere quisque arbitrantur, 



qua slimulantur vel ii quorum obscura vel inhonesta etiam initia fuere. Ilia 



facit ut , quae totius natiouis sunt , multi tanquam suae gentis propria arripiant 5 



i!' ' orrepti omnia minima persequimur et investigamus. Ilia denique est, quae 



omnium populorum et antiquissimam et illustrem excogitavit originem. Non est 



igitur mirum si veterum quoque linguae nostrae scriptorum amore teneamur, 



illorum , dico , quos intelligere etiamnum possumus , atque ubi ex difKcultate 



fastidium non oritur. HBBC est omnium temporum observatione stabilita veritas . 



mores populorum et linguam arctissimo inter se vinculo conjunctos esse, ut 



utrorumque singulis aetatibus iidem sint progressus , eaedem vices , eadem facies ; 



quantoque magis coeperint homines ad cultiorem vitam infbrmari, tanto efBo- 



rescat nitidior sermo elegantiorque. Ergo falluntur , et vero fallunt , qui rudiora 



idiomata e libris proscribere conantur, quasi vel mox peritura, vel non diu 



adrnodum suum sibi honorem conservatura. Quando a Livio Andronico des- 



cendimus ad Ciceronem, a Joinvillio ad Voltarium non linguae magis quam 



civilisationis (sit gratia verbo) varias aetates animadvertimus. Parumne igitur 



esset posse majorum nostrorum post plurium saeculorum spatium tanquan prae- 



senli confabulatione frui, videreque quanta omnium rerum mutatio facta sit? 



Linguarum et humani generis uua historia est. Sic qua simplicitate majores nostri 



inU-lices illas , sed non inutiles tamen in Orientem expeditiones susceperint , ex 



8 



