( 74) 



Nihil habet simplicis istius gravitatis , quam in Floratio adeo miramur , tanto 

 sublimoris , qnanto naturalioris minusque quassitae. Sed alter fiiit magnus . alter , 

 cum esse non posset, videri voluit. 



Digna res est quae animadvertatur , recentiores omnes dum Latine scribunt , 

 grandiaque sectantiir , in hoc maxime a veteribus differre , quod hi sententia- 

 rum , nostri autem homines verborum magnificentia splendere studeant. Si am- 

 bitiosa ilia detrahas ornameuta , vix umbra sententiae remanet et speciosae existunt 

 nugae. Non sentiunt mediocria ingenia nihil esse frigidius verbis illis sonantibus 

 et plane insolenter translatis , nisi sententiarum pari pondere fulciantur ; verum 

 illi quoque qui sentiunt, non semper vident quousque sit procedendum. Inge- 

 nium mullis a natura concessum , pauciores judicio commendantur. Hie maximo- 

 rum dumtaxat virorum est noscere commoda J'andi tempora et quando vel 

 humili terras radere penna, vel audaciori nubes petere oporteat volatu. Simplex 

 sententia posita non alieno loco , magis exornat paginam quam superbior inserta 

 non sno. Vividiores colores , quo magis elucescant in tabula , umbram poscere , 

 sexcenties repetitum non capiunt illi , quorum est totum ingenium in imagina 

 tione. Turn quoque haec Quintiliani non satis secum reputant , sublimitatcm 

 translationis periculo audacice proxiinam esse , et ut furiosi esset nihil placide 

 agere , ita stulti esse poetaa nihil posse vulgariter dicere. 



Haec sunt pcene quotidiana Sarbievii peccata. Ast aliis etiam vita's laborat , 

 fortasse non levioribus. Horum primum ex illorum contrario nascitur $ namque 

 odse mult33 , in quibus amabilem Horatii festivitatem et facilem illam urbanita- 

 tem aemulari voluit , epigrammatis sunt quam veris odis similiores , non gratia 

 et lepore Catullum , sed acumine Martialem exprimentibus. Ludit saepe in verbis , 

 tamque]illud misere , ut appareat adhibuisse ilium ingenium ad qua'slionem. Hnic 

 proximum est prolixitas. Nunquam satis dixit } et quantum Horatius ut brevis , 

 tantum noster studuit ut prodiret quam longissimus. Nimis quam verbosus est. 

 Si, ut fit inter- scribendum , in sententiam incidit, quae arrideat,eam non amittit; 

 \elit, nolit, inseienda est 5 turn putes finem esse, cum hoc modo vim intulit 

 bouae menii, haec ideutidem sed nunc non est his locus suggerenti ? Fallcris : 

 nomlum ilium relinquit. Sed turn quasi per ludum vertit earn, revertit, premit, 



