C 70 > 



cst in cnumeratione , quare eodem semper tenore incedit } sed dictio vario or- 

 ii.iiu ct pigmentis jucundissima et dulcissima. Yerum nihil aliud in ea laudari 

 potest ; aetatis aureae description! nullam scntentiam adjecit $ nihil est quod per- 

 teutet pectus : omnia imagination! dicta sum . niliil ingenio. Nunquam id neglexit 

 Horatius , cui uon placuissent versus inopes rerum nugasquc canoras. De 

 'eadem re Popius in libro de Critica 1. a. vers. i >. j. 



Quidquid verborum strepitu se jactnt inani , 

 Ea arbor nimio sierilis snb pondere ligni. 



Et omnes quorum solida vis mentis et ingenii fuit semper pondus aliquod addi- 

 derunt vel levioribus poematibus. 



Horatius 1. i. ode 2. ad Aug. Caes. similetn fere materiam tractat, nisi quod 

 Sarbievius bona , quae belli malis successere enumerat , ille vero ipsa mala des- 

 cribit , quae Dii irati in Romanes immiserunl et a Diis veniam precatur et sic 

 tandem ad August! laudes devenit. Sic orditur : 



Jam satis term nivis atque dirae 

 Grandinis misit Pater, et rubente 

 Dextera sacras jaculatus arr.eis 

 Terruit Urbetn. 



Hinc arrepta occasione ad Deucalionis diluvium describendum pergit : 



Terruit genius; grave ne rediret 



Sxculurn Pyrrlix nova moaslra questx , etc. 



Aptissime transit , et nihil nimii est in ilia comparatione, si attendimus homi- 

 num supcrslitiosissimos fuisse Romanes et Tiberi ultra morem exundante , 

 neque cessantibus nive et imbribus facillimc potuisse alteram timere terrarum 

 iuundationcm. Et nonne postea non gravioribus moti causis Chrisliani orbis 

 cxcidium nescio quoties timuerunt ? Omnium temporum superstitiosi hanc com- 

 munem notam habent quod timidissimi sunt. Sed ad Horatium redeamus : quanta 

 arte blanditur Augusto ! ( Sed quis ujiquara perilior Horatio laudator exstitit ? ) 



