Hae strophae , si secundam excipimus , pauca ofierunt carpenda } si sic semper 

 Horatium imitatus esset, certe me maximum laudatorem haberet} sed multum 

 abest , ut ubique tarn felix fuerit. 



ODE 2. 1. i. 

 Ad Lycum, ne plus aequo de adversa fortuna queratur. 



De hac oda universim hoc tantum dicam, nimis levem nimisque desultoriam 

 esse pro gravitate material , nulla sententia insignem. Quis haec vel si vera 

 suit, in oda unquam probaverit : 



Fessos duxit her! boves , 



Dat magnis bodie jura Quirilibus : 

 Et qua; bobus ademerat 



Imponit Gabiis et Curibus juga? 



Ludit in verbo jugaj sed falsum est ipsum eadem ilia, qua: bobus adomerat, 

 juga Gabiis et Curibus imposuisse^ a propriis ad translata pergit. Turn qua 

 virtute sequentia commendantur ? 



Idem Phosphorus aspicit 



Magnum , quern tenuem viderat Hesperus. 

 Quod si seria lurlicris 



Foi tunae placeat texcre , ruslicus 

 Hesternam repetet casam , 



Hidcntis populi non humilis jocus : 

 Et queis rexerat omnia, 



Rindut laurigeris ligna securibus. 

 Quod si defuerit salix 



Fasces pauperibus subjiciet focis. 



Quam quaesita omnia , tarn frigida , et cum a tertio versu ad ultimum semper 

 idem repetat , nihil cohagret , omnia fluxa sunt et languida. Talem ne medicinam 



aegroto animo adhibere ? Vix attingit morbum. In primis tribus versibus 



solatur amicum aliqua adlocutione , sed est 



Faulurn quidlibet adlocutioois 



Mcestius lacrymis Simonideis. ( Catull. ep. 3g. ) 



