( III ) 



Heu quantus armis , quantus adest equii 

 Quanlnsque ludor dcpopulanlibus 

 Parigca Dacii , cum rcfusi 

 Ferrea diluvics Gradivi 

 Tumultuosi turbine praelii 

 Concussit JLmum 



Ubi ,ne plane Horatium describeret, armis adjecitj inconsiderate , qui post tantum 

 de equis et viris dixerit. Turn quid est sudor armorum ? Nonne et tempora male 



confudit , praesens cum praeterito ? quantus sudor adest cum Concussit : 



rum patefecit. Atque ilia quidem quia imitari voluit ; sequentia autem ipsiussunt, 

 ipsius solius : 



Jam profugan retro- 

 -cedunt tyrannorum phalanges 

 Pcene metu glaciante pontum. 



Quo ultimo teterrimo versu praestantissima quaevis oda deformari possit. 



Sed aliud quoque latet vitium paulo turpius. Sarbievium legens juvenis fremit , 



calescit , ira , furore , amore vindictae impellitur ad immanitatem , ad insaniam } 



bella , sanguinem , cacdes requirit , non fords , sed ferus et atrox. Horatii ode 



severior est , et sententiis gravissimis mire distincta 5 Laboriosam et sanotam vi- 



tam commendat. Nemo juvenis ab bujus odae lectione non melior discedet. Non 



inodo amabilem reddit frugi vitam , fidem et virtutem , sed ad earn rapit et per- 



trahit juveniles animos , quos amore patriae et glorias atque admiratione erga 



ipsam virtutem accendit , et e diverse monstrat quae mala , quae opprobria , qiue 



poenae mollem , timidum , loquacem scelestum homiuem maneant. Horatius ad pru- 



dentem hortatur virtutem , vcrum heroem informal , commiserationis etiam affec- 



tum admiscet in mediis caedibus , non clamat puero ut minas et audaces tumultus 



de tenero meditetur ungui ; multo minus ut viso primum sanguine gestiat inter 



cadentum signa. Quod esset illud monstrum homiuis ? Plura voluit dicere Polo- 



nus , et imprudens dixit nimia , ne quid ego gravius dicam. Sed et quia virlutem 



ut basin nou assumpsit ^ quia extra naturam est , non diu incendit etiam baec mi- 



nime intelligentes ; intelligentes vero indignantur. In Horatio omnia verae solidaeque 



