(42 ) 



tialis genium accedit , et nimis argutus interdum est. Broekhusius, Buchananus, 

 Hejnsii , quorum filius asperrima in patris obtrectatores Epigrammata conflavit , 

 valde hoc genere excelluerunt. Non tamen possum non ultimo loco unum alterumve 

 Francii carmen citare, meo quidem judicio , in Epigrammatibus condendis unius 

 in paucis felicissimi. Quod ex quovis ejus carmine , nisi fallor , sponte patebit, v. c. 

 ex Epigrammate ejus in Hyellam. p. 4'7 : 



K Contiguls paries obslabat amantibus olim , 



H Conliguo paries obstat , ui ante , tnilii. 

 Sorle horum pejur mea sors. His rima patebat : 



Rima iier alloquiis officiosa dabat. 

 Me mihi conjuncla munis disjungit Hyella, 



>' Rima HIT alloquiis nee Tacit ulla nieis. 

 H Surgat airox Boreas, et murnm vcrbcret alis , 



El facial plaga non coeunte viam. 

 Quid loquor ? ah vereor , ne te mala frigora laedant , 



Et noceat capiti veutus . Hyella , tuo. 

 Ah , ne te rapiat, vereor; dudum assolet ille 



Insidias pulchris neclere virginibus. 



Nec minus placet illud, quod p. 4>o habetur: 



Ad Leonoram : 

 Plus uno me dura necas , Leonora, dolore. 



Nec tecum possum vivere , nee sine le. 

 Veslra rcpulsa facil , ne lecum vivere possim : 



* Te sine ne possim vivere, noster amor. 

 Certat amor, certatque odium. Tu spernis amaatem : 



w Ipse tamen , qua: me spernit , et odit , amo. 

 j* Eripe me his, Leonora, malis; el da mihi tandem 



M Ut tecum possim vivere, vel sine te. 



Atque hasc sufficiant. Universe animadvertendum est , neolatinos poetas hoc in 

 genere dignos esse, qui cum antiquis comparentur, quamvis nee sua illis vitia 



