_**> ( ro3 ) 



sophum et virum probum , profecto nescias. Et hoc quidem mihi Horatius universe 

 in carminibus cum ceteris turn lyricis spectasse videtur, ut quod ipse cecinit (i) , 



. i < 



Aut prodeste volunt, aut deleclarc poet*, 

 Aut sirnul et jucunda et idonea dicere vita; , 



maxime re osteuderet. Hinc fit , ut ejus carmina philosophis pracceptis abundent 

 quac tanquam egregius poeta tradit, qui unus omnium humanam perscrutatam 

 habet nattiram. Ita v. g. unicuique admirationem sui injicit in carmine illo 

 ad Virgilium de morte Quinctili (a). Incipit cum moesto lugere , laudatis Quinc- 

 tili virtutibus , quern non solum , dignissimum esse ait , qui ab omnibus bonis , 

 sed inprimis qui a Virgilio defleatur , atque ita subito medio in dolore canit : 



Tu frustra pius , lieu ! non ita creditum 

 * Poscis Quinctilium Deos. 

 Quod si Thrcicio blandius Orpheo 

 Auditam moderere arboribus fidem , 

 Non vanac rcdeal sanguis imagiai , 

 * Quam virga semel borrida, 

 Nou lenis precibus fata recludere, 

 N Nigro compulerit Mercurius gregi. 

 M Durum.' sed levius fit patienlia, 

 Quidquid corrigere est nefas 



Quod si in brevissimo hocce carmine et poeseos elegantiam et argumentorum 

 gravitatem jure mireris', in carmine quoque XVI, lib. II, quo otium in animi 

 tranquillitate unice quaerendum esse docet, tarn egregius poeta adparet , tanto- 

 pere dictione cxcellit et pictura , ita moralia pruecepta poetica quasi veste in- 

 duit , ut talibus carminibus Horatius maxime sibi plamisse manifesto adpareat. 

 Acccdit, quod maxime omnium in hisce carminibus ccrnantur ejus invent io , 

 et egrcgitc sententice , quae tyricae poesi inprimis aptac suut. lu gravioribus 



(i) Epist. ail Pisones. vs. 533, 334- 



(a) L. I , a4' Cf. cum hocce carmine M. Ant Flaminii Lib. I. Odam XLII. 



