( 120 ) 



quantopere egregiae piclurae inserviat, unusquisque facile animadvertit 5 v. c. in 

 versibus illis , quos supra laudavimus : 



Nee leves sommos Timor ant Cupido 



Sordid us uuilrl; 







multo eflicacius et multo magis poeticum est, si nobis fmgamus Timorem aut 

 Cupidinem tanquam xaafaifia~ta sordidum (ipsi enim vitio eleganter tribuittir, 

 quod hominibus tali vitio inquinalis, proprium est) leves somnos aiif'erentcm , 

 cum vi igitur in placidos hominum somnos irruentem , quam si sirnpliciier 

 cogitemus homines , qui pras timore aut avaritia somnis frui nou possuut. 



Ita etiam in quatuor prioribus versibus insignis poetae depingendi ars 

 cernitur : 



Non enim gazac , ncque consularis 

 * Submovel liclor miseros tumultus 

 a Mentis , et curas laijueata circum 

 a Tecla volantes. 



Sententia poetae haec est : etiam si Persarum regis adeptus fueris divitias et 

 ad summos perveneris honores , curas tamen mentis abigere non poteris. Nori 

 autem poeta simpliciter hancce sententiam exornat, et exquisite profert, verum, 

 media in via consulem , proeeuntibus lictoribus, extern is ita dignitatis suae in 

 signibus ornatum, inducit, et populo tantum virum miraute , stupente adeo, 

 quern uti honore terrarum fere dominum , ita felicitate Deum putat , lictorem , 

 ait qui populi tumultus abigit , eundem mentis tumullus abigere non posse 5 

 neque curas (praeclarum (p^rarfea ! ) quae circum laqueata tricliniorum tecta volant , 

 quaeque ita dominum vel ad coenam sedentem misere turbant. Quis autem 

 egregia hacce pictura non movetur ? quis non dictione ? praesertim quia Ho- 

 ratius ipse earn invenit , certe primus Romanorum fuit , qui Ijricam eorum 

 dictionem, et saepe etiam picturam informaret? 



Gravis saepe est in pictura Horatius , v. c. in Romana ilia oda , qua virum 

 constantem et justum ita piogit : (quis enim de Horatio disserens , hosce versus 

 non laudavit T) 



