( 161 ) 



ir Reimigil indent interim taurii nemut, 



Umbro-a li.ilnii llumm.i; 

 * Et an i in antris gairiunt acanihides 



Aut in rubis luscinis. 

 Ilinc per rubeta pastor mantes capra* 



M Vocante cogil fistula ; 

 M Illinc herili inessor e campo redux 



Allerna plaudit carmina, 

 M Et prcssa sccios plans' ra per sulcos gcmunl 



N Ruptnra ruris lioriea. 

 M At ncc taceoitu pone cormdenlium 



Dulcis raanus sodalium; 

 N Nec inficeta scrmo diiTertur mora, 



Ji Sed innorrnlilius jocis , 



M Multoque tinclus, led verecundo sale, 

 lunoiium trahit diem . 



Quis non haec ita composita esse stattiat, ut Sarbievium, si hoc argumentum 

 tentaret , in eo felicissimum fuissc manifesto prodant? Ita etiam ex aliis carmi- 

 i ii 1 in-, v. c. ex Horatii Oda XIII. Lib. III. qua ibntem celebravit Bandusiam , et 

 Sarbievii Epod. II. quo Roma in patriam redux , fontem allocutus est Sonam , 

 patebit , Sarbievium , in levissimis adeo argumentis canendis interdum Horatium 

 esse adsecutum. 



Haec autem sunt judices Clarissimi ! quae cum de ncglectae Neo-Latinae poeseos 

 causis , deque ejus justo sive immerito contemtu , turn de Horatii et Sarbievii 

 poetica facultate , in medium proferenda duximus. Qua quidem in re ita versati 

 sumus ut utraque pagina vestra indigeamus benevolentia , vestra abusi simus 

 patientia. Cum autem singulis tantum carminibus, et singulis, quae ad verum 

 poetam efiiciendum inprimis valent , dotibus , nostrum de utroque poeta judi 

 cium addidimus , jure requiri videatur , subjicere brevi hue , quid universe de 

 Horatio et Sarbievio judicemus. Judicium igitur nostrum hue redit. Sublimitate, 



ai 



