quibus non modo ipsi delectemur, atque mentis nostrse dulcissinios affec- 

 ius exprimamus, sed quorum amorem etiam in aliorum animis excitare 

 ac propagare cupiamus. Et quum hoc ita sit, A. II. , plane non video, 

 cur ego quocrue, cui hodie verborum ad \os faciendorum opportunitas 



0117 11 



legitime oblata cst, hare luimanre natures procKvitatem non sequar. Non 

 video, cur ego quoque tale dicendi argiunentum milii non sumam, quod 

 mihi carum et gratum, et cum muneris mei rationiLus arctissime con- 

 junctum, et utilitate sua sese quam maxime commendct, h. e. quod ad 

 patrii sermonis studium spectet. 



Patrium sermonem in hisce regionibus ab hand paucis, barbatis simi- 

 liter atque imberbibus, adhuc parvi testimari, et tamquam rem nullius 

 fere momenti negligi, quis est, qui inficias ire ausit? Accedit et alia, 

 ut ita loquar, fundi calamitas. Reperiuntur nimirum normulli, qui non 

 modo ignorantia occsecati patrium sermonem contemnant et aspernentur, 

 verum etiam malevolentia depravati ilium juvenibus odiosum et invisum 

 reddere, manibus, ut ajunt, pedibusque conentur. Quid mirum igitur, 

 si optimee alioquin spei juvenes ita in artium doctrinarumque disciplina 

 versari videmus, ut patrium sermonem \ix flocci faciant, inque re, ut 

 ipsis videtur scilicet, tarn levi tamque inutili non magnopere sibi elabo- 

 randvun esse temere putent? 



O utinam isti boni quidem, at creduli et phaleratis male suadentium 

 dictis corrupti , prcejudicatisque opinionibus imJjuti juvenes ad saniorem 

 mentem redeant , et de studiorum suorum cursu veriorem sententiam 

 amplectantur ! Nvdlum est dubium , quin , modo id facere velint , majo- 

 ris pretii habituri sint rem, ex qua tarn varia commoda, partim pviblica, 

 partim privata reduiidare solent. 



Si enim verum est, de quo vix sanus quisquam dubitet, esse inter 

 populi indolem atque linguam adeo arctum uecessitudinis \inculuiii , ut , 



