(5) 



s, luce Tituperio exponatur , ilia quoqtie una cuni libertaUs et patriae 

 amore periculo objiriatur; quid, qiucso, carius debet esse populo, quid 

 sanctius, quid cultuia magis dignmn, quam patrii sermonis et pretiuiu 

 et studium? Neque facile invenias gmlrm , hoc saltern nomine hand 

 mdignam, qua: linguam suam contemnat. Quod si alicubi forte exsistat, 

 ornnino slatucndum est, istam grnlem ail alterius servitutem tolerandaiu 

 propediem maturam fore. 



Verum enim vero, A. II. elsi generatim quidem uniuscujusque po- 

 puli est patriam linguam tamquam rem pretiosissimam curare, fovere 

 et colere, neque facile quemquani rcperias, in quocunque tandem im- 

 perio vivat, aut cujuscunque tandem conditionis sit, qui patrii sermonis 

 auxilio prorsus carere possit ; tamen quibusdam civibus illius sennonis 

 Mudium pns reliqiiis sigillalim et maximopere commendandum esl. 

 Horum in censum Jurisconsultos inprimis rcfero, neque omnino video, 

 quomodo vel unus ex his eo devenire queat, ut serio credat, cum re- 

 liijuis doctrinarum studiis, scitu necessariis, pa tries lingua; culturam con- 

 jvingere sibi non opus esse. El cpaum Tel sic tauien ista opinionis per- 

 versitas, quod i^u edoctus scio, in qiun-uiulaiu mentibus adliuc hsereat ; 

 null i proposui line solcnni die Academica ad Vos verba facere DC patrii 

 sermonis studio Jurisconsultis maxime commendando. Spero itaquc 

 fore, A. H., ut hoc meum proposilum scqui bonique consulatis, mequc 

 dicentem Vestra Immanitate ct indulgeutia sublevetis. 



Ut in propositas materias tractatione recte atque ordine procedam, 

 ante omnia accurate significandum mihi \idetiu-, quid patrii sermonis 

 nomine inteUigam. Hunc igitur sermonem appello eum , quo gens aliqua 

 aut 1. 1 nn is, aut certe pro majori parlc, uti solct. Neque quidquam re- 

 fert, sintne praeterea alia: lingua: in usu, modo apud illam gentem una 



