ad leges illustrandas , lucem mutuati sunt, eoque, maximo omnium ap- 

 plausu, in suis scriptis usi sunt. 



Sed quid opus est ab exteris nostra exempla pelere, cum ipsa patria 

 tarn varia et iliustria exempla suppeditet? Liceat mihi prime loco citare 

 Hugonem Grotium, patrias nostrse immortale decus, virum incomparabi- 

 lem, quo nihil natura melius, nihil perfectius produxit, virum, 

 Qualem nulla refert antitjuis pagina libris , 

 Nee Latlce cecinere tubes, nee Grceca vetustas. 



Illud praeclarum ingenium , quod tot variarum rervim atque causarum 

 notiones continuit, et juris scientiam ex limpidissimo philosophise fonte 

 hausit, a quo omnis artium varietas procedit, (15) illud praeclarum 

 ingenium patrium quoque sermonem non dedignatum est, verum arden- 

 ter eum amavit, miris eum laudibus preedicavit, ejusque studio sese 

 magno cum fructu devovit. Quanti enim ilium sermonem fecerit, hoc 

 ostendit in libro , cui titulus : Parallelon Rerumpublicarum , ubi de 

 patria lingua testatur: Naturam, aut, quod verius est, majorum 

 prudentiam , nobis dedisse linguam , et ubertate et utilitate incompara- 

 bilem." (16) Et de virtute copulativa, qua nostra lingua aeque ac 

 Graeca adeo conspicua est, ageiis, exclamat: Divinam profecto linguam, 

 x in qua pueris licet, quod Horatius sibi , f^irgilio , f^arioque invi- 

 deri conquestus est. Non magis verborum apud nos, quam cogitatio- 

 num finis est." (17) Fortasse alicui nimium tribuisse patrio sermoni 

 videbitur Grotius; sed erat e ntunero illorum, qui, ut rursus ejus ver- 

 bis utar, excusandi, imo etiam laudandi sunt, quod amantes patriae, 

 procul abfuerunt ab attonita quorumdam persuasione, quibus niliil 

 placet, nisi quod peregrinum est" (18). 



Quanta vero successu patrio sermone usus sit, hoc videre licet ex 

 ejus Poematibus Belgicis, (19) praesertim ex aureo opusculo Deveritate 



