Fides. 



m. 



Quid umquam ad hominum inter homines socielatem promoveudani 

 eflicacius esse posset, quam fides? Si alter alteri lidem < hi I am non praes- 

 tat, tola corruit humana societas, omne jus, privatorum in se invicem 

 debila observant!;!, salus publica. Ilia fides est commune istvid vinculxun, 

 quo civitates unice stare atque valere possunt. Civitates inquam? imo 

 vero, quo totius generis hiunani quies et universorum commodum ser- 

 vatur. Quo tandem pacto melius probare possimus, nos in aliis vene- 

 rari hominem, aliis ea tribuere, quae nobis tribui veLimus? Divino inde 

 honore fidem prosequebantur Romani (1). Omnium mortalium primus 

 Numa templum Fidei publicae dedicavit (2). Hinc apud Romanes : per- 

 jurli pcena divina exiliwn y humana dedecus (3). Haecce vero fides 

 variis vitae temporibus, variis opportunitatibus cernitur. Matrimonia , 

 faiuilia', faniiliaritates fide nituntur unice. Qua adeo conspicui cerne- 

 bantur Romani, ut A 520 U. C. Romae primiun fuerit divortiuni (4), 

 idque ob sterilitatem. 



Datam sibi invicem fidem, quamvis coacti jurassent, populo iiniversi, 

 probante, non negligebant (5). Hoc demum est altioris pectoris, nihili 

 facere mortem, atrocissima despicere supplicia, ut servetur fides omni- 

 bus hominibus, ne hostibus quidem, perfidia quam maxime notatis, ex- 

 ceplis. Ila Regidus turn, cum \igilando necaretur, erat in meliore causa, 

 quam si domi senex captivus, perjurus consularis remansisset" (6). 



(i) Cicero, Icgg. II. 11. ( 2 ) Dion. Hal. II. p. i5t. 



(5) Cic. legg. II. 9. cf. 16. (4) Val. Max. II. i. 4. 



(5) Cic. off. III. 5i. (6) Cic. off. HI. 27. 



