( 4) 



Sic Polybius egregie hac in causa Romanes cum Graecis comparat: 

 Qui publicam, inquit , pecuniam tractant, apud Graecos quidem, si 

 vel unum clumtaxat talentum fuerit iis creditiim, decem rescriptoribus 

 adhibitis , sigillis totidem , testibus autem duplo pluribus , fidem tamen 

 nt servent , ab iis impetrare nequeas. lidem apud Romanes, cum et in 

 magistratibus , et in legationibus , magnam vim pecuniar tractent , propter 

 uhicam jurisjurandi religionem, fidem servant" (1). Sua enim cui- 

 que fides pro sanctissimo jurejurando et longe firmissimo testimonio fuit"(2). 



Non facile mirum cuiquam accidere possit, Romanes ideo perjuriam 

 in aliis vehementer odisse, et fidem suam maxime retulisse ad ipsam 

 civitatem. Pro patria enim omnia lubenles adibant pericula , quia tene- 

 bantur tamquam fide data. Earn prodere, ab ea deficere, summum Ro- 

 manis habebatur flagitimn (3). Hinc in iis 



Fortitudo , Perseverantia , Constantia. 



iv. 



Qui masculis illis, de qnibus bactenus vidimus, valet virtutibus, non 

 potest non esse vir fortis : lubenter mortem oppetit in acie, numquam 

 cedit hosti, quoniam illi 



Duke et decorum est pro patria mori. 



Ne gravissimis quidem rerum angustiis eo adducebantur , quo minus 

 praastarent se viros : numquam animum despondentes , forti gradu ipsi 

 fortunse obviam ire videbantur. Qui fidem prasstat aliis, num ille idem 

 negaret earn patriae? nonne talis pro aris atque focis strenue pugnaret? 



(i) Polyb. hist. VI. 54. (2) Dion. Hal. II. p. i34. 



(3) Dion. Hal. VIII. p. 54 7 . v. i5. 



