( '6) 



Romana respublica partim orta erat ex iis, qui se ad asylum recepe- 

 rant, eo potissimum consilio ut liberi essent , partim e familiis, quae ad 

 novam civitatem accesserant, ut ejus preesidio essent tutae a vicinorum 

 latrociniis. Has proprie dicebantur Gentes : uti Romae habebatur Gens 

 Cornelia, Fabia, aliae. Hae omnes cum bonis jura etiam sua atque sacra 

 Romam transportaverant, quae ibi summo habebantur honore. Roman! 

 rempublicam suam saepius comparabant familiae (1). Hoc spectant leges, 

 hoc exigit naturae ratio , quae est lex divina atque humana , incolu- 

 mem esse civium conjiuictionem (2). 



Hinc sumnii in republica viri apud Romanos a Romulo Patres simt 

 dicli , quippe qui civitati tamquam familiae suae praeerant. Exinde com- 

 munia comitia, in quibus omnes cives pari jure de rebus publicis scis- 

 cebant. Ita Romulus singulis civibus certam agri mensuram, tamquam 

 de communi patrimonio, dederat. Ideo senatus, tamquam patres familias 

 universorum ut consulerent saluti , tabulas novas decrevit aliquando , 

 quod unice ex rerum-publicarttm ralione explicari potest. Quid multa? 

 noime ipsa vox res-publica rei rationem satis notat? Sed facile intelli- 

 gitur, rein non diu ita manere potuisse. Cum enim bostes Romanorum 

 popularentur agros, plebeji saepius ad summam adducebantur inopiam. 

 Reduces ergo pecuniam mutuare a patriciis cogebantur, et magnum aes 

 alienum sibi conflabant. Increscere igitur coeperunt divitiae, 



Prcedacjue et hostlles luxum suasere rapince (5). 



Opprimebantur saepius, et nexu mancipia reddebantur patriciorum, gra- 

 vissimaque saepius afliciebantur ignominia iidem illi, qui pro patria 

 strenue pugnarant. Hinc turba? et contenliones , in quibus tamen 

 maxima patuit imprimis plebis 



(i) Officiis I. 17. (2) Idem III. 5. 



(5) Lucamis Phars. I. 162. 



