(56) 



hominis , sed pecudis esse , Greecos non audire , qui tarn praeclara pol- 

 y> licerentur. Decrevi igitur", in quit, philosophari , ut Neoptolemus 

 apud Eniiium, panels, nam omnino baud placet." 



Romani enim non valebant inveniendi ilia facilitate , pulcri illo 

 amore , quae in Graecia pepererunt praeclara permxdta , philosophiam 

 adeo. Hoc cum aliunde, turn maxime ex ipsius Linguae Latinae apparet 

 ratione minime philosopliica. Quodsi vero pliilosophus linguam sibi 

 exstruere vellet , non aliam ex bacce officina prodituram esse , atque 

 Graecam , obseryarunt viri docti. Ex simplicissimis enim initiis omnia 

 ducuntur, quibus lingua existit, qua nulla locupletior. Romanorum con- 

 tra lingua tarn parum ei bac in parte aequiparanda , ut ne verbum qui- 

 dem habeant, qua rite exprimatur Gracorum O/Ao0"0(^)/fi5. Cicero itaque, 

 cum primum ad pbilosopbandum accederet , dicebat subinde , se trac- 

 tare doctrinam illam , quam Graeci vocent QlhOGoQlctV- (1) Difficillimum 

 ergo erat negotium Latine pbilosopbari : (2) jacuit ideo pbilosopbia usque 

 ad Ciceronis a3tatem , nee ullum habuit lumen Litterarum Latinarum." (3) 

 Bialectica non magnopere eos advertit, nisi quatenus utilis videbatur 

 ad institutionem oratoris. Itaque Diogenem Stoi'cum non adeo sectabantur 

 Romani quod ad dicendi rationem, quia exile, aridum concisum ac 

 minutum sermonis genus afferebat:" Critolaus vero eloquentiae plus 

 prodesse potuisse censebatur. (4) lUius enim vis incredibilis erat dicendi", 

 accommodata ad oblectandos animos , ad impelleudos , ad ea probanda , 

 quaa non artificis slatera, sed quadam trutina popidari examinantur." 

 Per omnes libros Ciceronis de Oratore hoc maxime dominatur, quod 

 Cicero exemplo suo comprobavit , philosopbia praecipue usos fuisse Ro- 

 manos ut eloquentia inde augeretur. 



(i) De Oratore I. 5. ct alibi. (2) De Fin. III. 12. 



(5) Tusc. Quaest. I. 5. (4) De Oral. II. 38. 



