buerunt : ut inde pateat , quomodo ilia ad summum gloriae fastigium 

 erects sit, et earn preestantiam denuo amiserit. Ha3cce vero ' qiiocjue de 

 aliis artibus atque doctrinis dicta habeuto , in quas eandem vere vim 

 exseruerunt. T T" 1 



1 LI 



In bisce usus sum operibus Fuhrmanni, Harlesii, Noorthouckii (his- 

 torical and classical dictionary) Vossii : praesertim autem antiquorum. 

 Hosce hie appono , ne , eo^um eententia prolata , nee nomine citato , 

 aliorum judicium pro meo jactare videar. 



E primorum temporum historia satis apparet, affuisse in rep. Romana 

 T, iros eloquentes , quanwis non erudites , ad dicendum tamen aptos. 

 \am Brutum, M. Valerium Dictatorem, Luc. Valerium Potitum, qui 

 j)i plebem; Appiiun Claudium, qui in Senatum magnam vim dicerido 

 uacti sunt , suspicari licet eloquentes. Item Cajum Fabriciuni , Tib. 

 Coruncanium, M. Curium. Sed eos oratores habitos esse, aut omnino 

 (urn ullum eloquenliae preemium fuisse, se non legisse testatur Cicero 

 in Bruto 14- 15. .Hoc .yero nomine magis cernebantur Q. Maximus 

 Verrucosus, Q. Metellus et M. Corn. Cetbegus. 



Romani jam extra Italiam bella gerere incipiebant, et ila sensim pau- 

 latimque cum exteroriun moribus, turn etiam doctrinis uti coeperunt. 

 Sic quoque nomiullae artes, quae eloquenliam spectant, Romam migrarunt : 

 in quibus Grammatices studium, quod in urbem primus intulit Crates 

 Mallotes, Aristarchi sequalis (1), qui missus ad senalum ab Altalo , 

 Rege ( anno fere 590. U. C. ) Romae, cum crus fregisset, fapQeffffiM 

 subinde fecit, assidueque disseruit, ac primus ergo Romanis exemplo 

 iuit ad imitandum." Anno 598 Caxneades Academicus, Diogenes 



(i) Suet, de ill. gram. c. 2. 



