(66) 



Kite ergo tenuit Cicero, et suo ipse exemplo comprobavit , omnes 

 artes, quse ad humanitatem pertinent, habere quoddam commune \in- 

 culum, et cognatione quadam inter se contineri. 



Et ita tandem eo pervenit, ut, quod in quoque optimum fueritora- 

 tore, studio tantum consecutus sit, sed plurimas, vel potius omnes, 

 : ex se ipso , immortalis ingenii beatissima ubertate , \irtutes extulerit 1 ' (1). 



Romse hoc tempore tria dicendi genera habebantur: Atticum, Asia- 

 ticum et Rhodium. Asiaticis illis oratoribus, non contemnendis quidem 

 nee celeritate , nee copia , sed parum pressis et nimis redundanlibus (2) , 

 nnnumerandus est Hortensius: sed cum jam honores, et ilia senior auc- 

 toritas, gravius quiddam requireret, in eo remanebat idem, nee decebat 

 idejn (3). Hortensius igitur, provectiore setate, hac de causa non adeo 

 placuit quam juvenis : ilh enim aetati genus illud conveniebat , et in eo 

 unice placere poterat. Orationes ejus magis placebant audientibus, quam 

 legentibus (4). Cicero vero, qui ejus aemulus habetur, non genus quoddam 

 pecidiare sibi sumsit; et senex aeque ac juvenis ab omnibus pari delec- 

 tatione et audiebatur, et legebatur. 



Hoc tempore duo viri in arenam descendebant , qui de principatu in 

 rep. dimicarent, Cn. Pompeius et C. J. Caesar, qui non minus eloquen- 

 quentia in foro , quam armis in Graecia pugnarunt. 



Cn. Pompeius, vir ad omnia summa natus, majorem dicendi gloriam 

 habuisset , nisi eum majoris -gloriae cupiditas ad bellicas laudes abstraxis- 

 sit. Erat oratione satis amplus, rem prudenter videbat : actio vero ejus 

 habebat, et in voce magnum splendorem, et in motu summam dignita- 

 tem (5). 



(i) Quinct. S. O. X. i. 916. (2) Brut. i3. (3) Brutus g5. 



(4) Quinct. XI. 5. 998. Historian! quoque attigit, scribens annales. Veil. Pat. 

 II. 16. 3. (5) Brut. 68. Quinct. J. 0. 1. 11. c. i. 969. 



