(6 2 ) 



riae (1) magis magisque se tradiderunt , et desciverunt omnino ab iis 

 ^ irtulibus , quibus res Romana crcverat (2). 



Juvenes non nobili auiplius illo honestiorum studiorum ardore du- 

 cebantiir, sed iiullis non turpioribns voluptatum generibus mancipa- 

 bantur. Hinc ilia petulantia et illibei aiitas cum in omui civitatis parte, 

 lum etiam in dicendo. Simplicitas, qua oratores illi antiqui adeo incla- 

 ruerant, fastidium iis uiovebat, et uti iu onini suppelleclile , ita in ora- 

 tione, undique fucum et ornamenta, aliena prorsus ab ipsa re, arcesse- 

 bant. Hue referas cincinnos (3) et calamistros Meecenatis, et tinnitus 

 Gallionis (4). Plurimi deinceps ex remotioribus of bis Romaui partibus 

 tamquam oratores in foro versabantur , et facile intelligitur , qualem 

 labem inde contraxerit eloquentia, et qua ratione Lingua Lalina suum 

 germanum splendorem amiserit. 



Floruit quiclem hisce temporibus in i'oro Cassius Severus, sed stomaclio 

 plus dedit, quam consilio (5) : item Messala et Pollio, qui, Cicerone flo- 

 rente , agere coeperunt ; sed lii jam non caruerunt eloquenlia? corruplae 

 indiciis. Hisce successerunt jMarcelhis Eprius et Crispus Vibius, sed auri 

 cupiditate magis, quam eloquentia insignes (6). 



Imperatorum ergo quorundam conamina ad pristinuin eloquentias 

 deciis svistentaatdum non suflfecisse, et eloquentiam plane esse corrup- 

 tam, apparet. 



Floruerunt tamen hocce tempore nonnulli Rhetores, de quibus anti- 

 quoruin judicia in \arias abeunt partes. Dubitant nonnulli, utrum 



(1) De summa Romanorum corruptela, vide Heliogabale, ou, exquisse morale 

 de dissolution Romaine sous les Empereurs. Paris, 1802. 



(2) Tacit, loc. cit. 28. - 29. (3) Suet. Aug. 86. 



(4) Tac. 1. c. 26. cf. Wielaiul ad Horatii Epist. I. it 



(5) Quinct. J. 0. X. i. p. 918. (6) Tac. 1. c. 5, 8. Quamvis eos laudet 

 Quinct. J. 0. X. i. p. 919. Verier tamen Pseudo-Taciti sententia apparet. 



