(70 



CAPUT II. 



Poetce. 



XlOmani , uti vidimus , ipsi natura sua non magnopere ad poesin adap- 

 tati erant. Rudis enim et inculta eliamnunc civitas bellis intenta, libe- 

 ralioribus disciplinis non adeo vacabat (1). Primis reip. temporibus ad 

 liberorum institutionem Graecoa fere servos adhibebant. Opportunitate 

 belli Tarentini hi primum Uomam venisse videntur: et dici vix potest, 

 quantaru yim in Romanes exercuerint. Per eos multa Gracca Romanis 

 iimotuerunt, quorum hactenus prorsus fuerant ignari. 



Ita Livius Androiiicus, origine Tarenlinus, primus fuit, qui Roniae 

 poemata conderet (2). A satyris rudibus illis atque agrestibus ad fabulas 

 argumenta transtulit (3). Eo auctore Odysseam cognoverunt Romani. 

 liyinnos in Deorum konoreni confecit: et historia quoqne, pro illis tem- 

 l>Di-ibus, quibus talis res iguota prorsus erat, satis inclaruit: niliil tamen 

 .unpliiis, quani interprctationem Graecorum poematum dedit. Non satis 

 exculta erat Lingua Latina, qua coiuli posset carmen. Non ergo ejus poe- 

 mata digna, quac iterum legantur. Nihil enim siinul inventum et per- 

 fectum judicat Cicero (4). Hujus asqualis Naevius, satyrae magis adliaesit, 



(i) Suet. 111. Gr. I. (2) Anno fere 5a5. u. c. 



(3) Val. Max. II. 4. 4. Gellius XVII. 21. Livius VII. 2. (4) Brut. jU. 



