( 72 ) 



comoediamque velerum Graecorum ad argumenta Romana ita retulit, ut 

 Metellos, Scipionem Africanum , et alios in rep. principes, graviter per- 

 stririgeret. Quamvis Saturninis versibus et rudi sermone usus fuerit , fa- 

 cetiis tamen non caruisse (1) videtur. 



Enuium in urbem duxit Cato ex Sardinia (2). Cum Romae versaretur, 

 eum magni faciebant M. Nobilior et Scipio Africanus major (3). Greece, Osce 

 et Latine loqui poterat, (4) atque ideo, teste Horatio, is fuit, qui cum Catone 



Sermonem patrium ditaverit, et nova rerum 

 Nomina protulerit (5). 



Sed non valuit verbis tersioribus, verum magis forma. Scilicet priores 

 poetae usi fuerant versibus Saturninis, qui non ad metri rationem erant 

 adaptati, sed libertatem summam referebant. Ennius vero in poesin Ro- 

 manam primus metrum quoddam induxit, neque servili amplius ra- 

 tione Graecos secutus est, sed de suis subinde quid addidit (6). Vario 

 quidem poeseos genere inclaruit, maxime vero Satyra ad meliorem ra- 

 tionem adigenda. Habebatur apud Graecos TTOfyGlG JlctTUplKy, qua inter 

 tragoedias utebantur , ut illius asperitatem mitigarent , inductis quibus- 

 dam, qui Salyrorum more atque habitu ridicula quaedam funderent (7). 

 Ita apud Romanos habebantur fabulae consertae imprimis fabellis At- 

 tellanis (8). Hasce Ennius de scena detraxit, et novum ita Graecisque 

 intactum carminis genus induxit, cui drama aberat prorsus, sed quod 

 lectioni unice inserviebat. In hisce poeta prorsus suus erat, quippe nova: 

 cujusdam rei auctor : ita tamen , ut festive subinde Satyram suam anti- 

 quorum /wJ$0/(J ornaret (9). Sed neque ille elegantia villa cernebatur, 



(i) Brut. i5. de Orat. II. .11. (2) Nepos in Catone i. 



(5) Oral, pro Archia 9. (4) Gell. XVII. 17. 



(5) Hor. ad Pis. 56. ' (6) Suet. 111. Gr. i. 



(7) Torrentius ad Hor. p. 4i4. (8) Liv. VII. 2. (9) Gell. II. 29. 



